Karolina Kij

Współczesny świat narzuca nam wręcz ekspresowe, i chyba nienaturalne, tempo życia, pozbawiając nas często tym samym czasu i energii potrzebnych do podtrzymywania przyjaźni czy znajomości, nie mówiąc już o zawieraniu nowych. Do tych czynników dochodzi również rozpad tradycyjnych form kontaktów międzyludzkich, które w dużym stopniu ułatwiają poszerzanie kręgu znajomych (włączając w to poznanie ewentualnego partnera życiowego). Ten rozpad często prowadzi do izolacji jednostki, która sprawia, że coraz więcej ludzi żyje samotnie. Nawet jeśli dla niektórych osób samotność to świadomy wybór, to zapewne jednak spora część singli chciałaby, mniej lub bardziej poważnego, związku. O skali tej potrzeby dobitnie świadczy ilość internetowych portali randkowych i ich użytkowników. Ile jednak znajomości zawartych poprzez tego rodzaju portale przeradza się w związki? I czy łatwo tam poznać kogoś, kto spełni nasze oczekiwania?

W realnym świecie przy poznawaniu nowej osoby na tzw. pierwsze wrażenie składają się różne szczegóły: wygląd, zachowanie, sposób wysławiania się itp. To pierwsze wrażenie może sprawić, że albo zupełnie stracimy zainteresowanie daną osobą, albo, wręcz przeciwnie, nabierzemy ochoty na bliższe jej poznanie. Portale randkowe ze względu na swój wirtualny charakter odbierają, przynajmniej w początkowych etapach kontaktu, możliwość tej podstawowej weryfikacji. Mamy więc zdjęcie potencjalnego chłopaka/potencjalnej dziewczyny (to na ile takie zdjęcia, często obrobione photoshopem, odzwierciedlają rzeczywistość, to osobny temat), piszemy do siebie wiadomości i w końcu dochodzi do spotkania. I tu w ogromnej większości wypadków ma miejsce, często obopólne, rozczarowanie. Nagle chłopak, który pisał intrygujące SMS-y nie ma zbyt wiele do powiedzenia, nie jest wysokim wysportowanym szatynem, a łysiejącym panem z brzuszkiem (wysłane zdjęcie profilowe po prostu było zrobione dobrych parę lat temu). Natomiast dziewczyna, która ponoć wolny czas poświęca licznym hobby i zainteresowaniom, w rzeczywistości ogląda brazylijskie telenowele i przegląda portale plotkarskie. Przy okazji na jaw często wychodzą inne nieścisłości, dotyczące obu stron, bo w końcu to, co o sobie piszemy zależy tylko od naszego rozsądku, a w wielu wypadkach osobę piszącego odrobinę ponosi fantazja. Oczywiście może się zdarzyć, że spotkana osoba przypadnie nam do gustu, ale, nie ukrywajmy, nie są to bardzo częste przypadki. Portale randkowe, jakże by inaczej, chwalą się zwykle na swoich stronach ilością związków, które się dzięki nim zawiązały. I tak największy polski portal tego rodzaju, Sympatia.pl, posiadający 4 miliony zarejestrowanych użytkowników, dosyć ogólnikowo wspomina o tysiącach par. Natomiast niszowy katolicki portal Przeznaczeni.pl przytacza konkretne dane: mówi o 325 tysiącach zarejestrowanych użytkowników, prawie 1200 małżeństwach, 1100 zaręczonych parach i 3100 zakochanych, co oznacza, że szczęście dzięki temu portalowi znalazło mniej więcej 1,7% spragnionych miłości użytkowników. Moim zdaniem nie są to imponujące liczby, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę, że dziewięćdziesiąt parę procent osób poszukujących miłości na portalach randkowych, przynajmniej według oficjalnych statystyk, raczej jej tam nie znajduje. Wśród opinii, na forach internetowych, dotyczących portali randkowych przeważają te raczej sceptyczne. Czasem pojawia się, świadczące o rozczarowaniu, zdanie, że takie portale stanowią rodzaj sklepu (uderzające i smutne jest zresztą to porównanie do sklepu, bo czy miłość to towar…?), w którym do woli można przebierać w ofercie, ale rzadko trafi się na kogoś, kto naprawdę nas zainteresuje.
Czemu więc portale randkowe nie tylko cieszą się niesłabnącą popularnością, a nawet pęcznieją (w 2011 r. z portali randkowych w Polsce korzystało w przybliżeniu 5 milionów użytkowników)? Jedną z przyczyn może być to, że w dzisiejszych czasach rzeczywiście nie jest łatwo poznać drugą połówkę w niewirtualnym świecie. Poza tym moje koleżanki, które są zarejestrowane na portalach randkowych twierdzą, że nigdy nie spotkały tam „interesujących” mężczyzn, natomiast prawie każda zna osobę, która w ten sposób kogoś poznała. Dlatego pewnie każda z nich nadal ma tam swoje konto, myśląc, że „skoro innym się udało, to może i do mnie szczęście też się uśmiechnie.”

Immaginate di avere un blog, un sito o una pagina su Facebook che con tanta fatica cercate di mandare avanti con articoli, foto, video e tanto altro contenuto; e abbiate tanti followers con cui interagire, e alcuni di loro iniziano a offendere commentando negativamente i tuoi sforzi e infastidiscono gli altri utenti (la maggior parte). Ecco avete incontrato un troll informatico.

I troll informatici sono definiti su Nonciclopedia “una specie animale di origine sconosciuta, caratterizzata dal comportamento irritante volto a far impazzire chiunque si trovi nel loro raggio d’azione”. Nel gergo di Internet e in particolare delle comunità virtuali, si indica una persona che interagisce con gli altri utenti tramite messaggi provocatori, irritanti, fuori tema o semplicemente senza senso, con l’obiettivo di disturbare la comunicazione e fomentare gli animi.

Il termine deriva dal mitologico troll, creatura umanoide diffusa, secondo la leggenda, nell’Europa settentrionale, in particolare in Norvegia.

Alternativamente, l’origine proverrebbe da un altro significato del verbo inglese to troll, muovere un’esca in modo tale da spingere un pesce ad abboccare.

Di norma l’obiettivo di un troll è far perdere la pazienza agli altri utenti, spingendoli a insultare e aggredire a loro volta (generando una vera e propria “battaglia”). Una tecnica comune del troll consiste nel prendere posizione in modo plateale, superficiale e arrogante su una questione vissuta come sensibile e già lungamente dibattuta degli altri membri della comunità. In altri casi, il troll interviene in modo apparentemente insensato o volutamente ingenuo, con lo scopo di irridere quegli utenti che, non capendone gli obiettivi, si sforzano di rispondere a tono ingenerando ulteriore discussione e senza giungere ad alcuna conclusione concreta.

Un troll particolarmente tenace e astuto può scoraggiare gli utenti di una comunità virtuale fino a causarne la chiusura.

La figura del troll può coincidere in alcuni aspetti con quella del fake, ovvero colui che disturba una comunità fingendosi qualcun altro. Tuttavia, un fake potrebbe partecipare in modo disciplinato e costruttivo alla conversazione (diversamente dal troll), mentre un troll potrebbe non celare né falsificare la propria identità (diversamente dal fake). Sovente le due figure, però, hanno obiettivi sovrapponibili.

Alcuni tipi di messaggi e attività associati all’azione del troll:

1. L’invio di messaggi intenzionalmente sgarbati, volgari, offensivi, aggressivi o irritanti;

2. L’invio di messaggi con contenuti senza senso, detto in gergo informatico flood (come: semplici lettere, emoticon, testi casuali);

3. L’invio di un numero di messaggi, anche se non particolarmente provocatori o insensati, tale da impedire il normale svolgimento delle discussioni;

4. L’invio di messaggi contenenti errori portati avanti con finta convinzione (con frasi come: “Così è la vita è certamente il miglior film di Roberto Benigni, checché ne diciate!”);

5. L’invio di messaggi a scopo di disinformazione e critica insensata;

6. Il perorare intenzionalmente e con tensione un’argomentazione basata su un errore difficile da dimostrare o su opinioni potenzialmente verosimili, facendosi seguire nella discussione dalla comunità;

7. Il pubblicare contenuti di disturbo come suoni, immagini o link a siti offensivi, sovente mimetizzandoli come innocui;

8. Lo sbagliare deliberatamente e ripetutamente i nomi (di persone o cose) o regole grammaticali per irritare gli altri utenti;

9. L’attribuire a tanti l’opinione di uno, vittimizzandosi e non rispondendo nel merito, spingendo possibilmente altri utenti a prendere le proprie difese (con frasi come: “vi siete coalizzati contro di me”);

10. Il ridicolizzare o denigrare ripetutamente gli interventi di un utente “concorrente”;

11. Lo scrivere deliberatamente messaggi enfatici su un dato argomento divertendosi alla spalle di chi corrobora poi la propria fasulla tesi.

Abbiamo cercato di riportare una buona parte degli esempi citati nei forum e nei blog e potremmo andare avanti per pagine, ma possiamo assicurarvi che non riusciremmo mai a darvi un’idea precisa del problema. E se mai avrete il dispiacere di incontrarne uno a “casa vostra” potete star certi che vi darà del filo da torcere. Il nostro suggerimento è di trascurarlo nella maniera più assoluta, vedrete, dopo qualche tempo smetterà di infastidire voi e i vostri lettori, passando alla storia.

Cogliamo l’occasione di questo articolo per invitare tutti i nostri lettori a partecipare sul web dove troverete una Gazzetta Italia quotidiana con molti altri articoli, storie, interviste e video dedicati ai rapporti tra Italia e Polonia. Potete visitare il nostro portale web www.gazzettaitalia.pl oppure Facebookhttp://www.facebook.com/gazzettaitalia su Twitter www.twitter.com/gazzetta_italia e ancora su YouTube http://www.youtube.com/user/gazzettaitalia”gazzettaitalia dove abbiamo appena raggiunto le 100.000 visualizzazioni! Grazie a tutti voi.

Ilona Rupiewicz

W marcu 2012 roku Ministerstwo Sprawiedliwości opublikowało projekt ustawy, zawierający listę zawodów, które zostaną objęte deregulacją. Wśród proponowanych profesji takich jak kierowca taksówki, radca prawny, adwokat czy komornik, znalazł się także pilot wycieczek i przewodnik turystyczny. W uzasadnieniu ministra Jarosława Gowina pojawia się wiele argumentów, jak na przykład taki, iż Polska zajmuje niską pozycję w rankingu państw, wymagających licencjonowania poszczególnych zawodów (do tej pory w Polsce takich zawodów było 380). Według Ministerstwa deregulacja ma na celu nie tylko otworzenie dostępu do wielu profesji, ale również podniesienie konkurencyjności i zwiększenie potencjału gospodarczego kraju.

Nie będę analizować zasadności deregulacji wszystkich przedstawionych zawodów, ponieważ z pewnością na liście Gowina znalazły się też właściwe propozycje. Skupię się na tym, co jest mi dużo bliższe, i o czym mogę wypowiedzieć się nieco szerzej, to znaczy o deregulacji zawodu pilota wycieczek i przewodnika turystycznego. Ministerstwo, jako argument za ich deregulacją, przedstawia dane z raportu Global Competitiveness, dotyczące konkurencyjności poszczególnych gospodarek. I tak na przykład kraje skandynawskie, które znalazły się w czołówce tej listy, nie wymagają od swoich pilotów i przewodników zdania żadnego egzaminu. Natomiast państwa takie, jak Włochy, Portugalia, Grecja czy Polska znajdują się na najniższych pozycjach w rankingu i jak w wielu wypowiedziach podkreślał minister Gowin, to właśnie w tych krajach zawody pilota i przewodnika objęte są regulacją. W takim razie, jak wytłumaczyć fakt, iż Francja (bezdyskusyjny światowy lider w liczbie przyjmowanych turystów) wymaga od swoich pilotów i przewodników licencji, a jednak kraj ten znalazł się w owym rankingu na wysokiej pozycji? Widocznie owe dane nie mają realnego przełożenia na znaczenie deregulacji w turystyce i w gospodarce.

Ale dość już statystyk, przejdźmy do faktów! Wszyscy z pewnością zgodzą się, że turysta odwiedzający dany kraj, region lub miasto, wymaga od pilota lub przewodnika dużej wiedzy, odpowiedzialności oraz profesjonalizmu. Chociaż w środowisku zdarzają się ,,czarne owce”, to jednak branża jest dość stabilna i często sama weryfikuje kwalifikacje swoich przedstawicieli. Zastanawiam się, w jaki sposób, już po deregulacji, będzie można sprawdzić: znajomość języków, wiedzę, przygotowanie do zawodu, znajomość przepisów prawnych w turystyce oraz zaświadczenia o niekaralności, skoro każdy będzie mógł zamieścić w internecie ogłoszenie o swoich usługach, a potencjalny turysta nie dowie się, czy dana osoba spełnia te niezbędne kryteria. Bo w jaki sposób pilot, który nie zna języka i przepisów prawnych, a wyjedzie z grupą do Kenii lub Meksyku, pomoże turyście, jeśli ten zgubi paszport lub dostanie zawału? Oczywiście, nie każdy, kto nie posiada licencji pilota lub przewodnika, jest osobą niekompetentną, jednak w tym momencie utrudniona będzie weryfikacja takich umiejętności. Rynek oraz biura podróży naturalnie wymuszą wewnętrzną certyfikację, a więc ponownie wrócimy do nieformalnej rzecz jasna, ale jednak regulacji. I paradoksalnie to właśnie państwowa deregulacja zamknie dostęp do zawodu. Nie będzie można uzyskać licencji, co uniemożliwi pracę na przykład we Włoszech – w jednym z najważniejszych dla Polaków kierunków turystycznych. A co z turystyką przyjazdową, jeśli grupa nie będzie miała obowiązku wynajęcia polskiego pilota i przewodnika? Oczywiście skorzysta z usług własnego przedstawiciela lub w ogóle tego nie zrobi. A zatem w jaki sposób Polska ma uzyskać dodatkowe przychody do budżetu po deregulacji, skoro polski pilot i przewodnik nie zarobią ani w swoim kraju, ani nie będą mogli pracować za granicą – w tych krajach, gdzie licencja jest nadal wymagana? Jak widać, w tej sprawie natrafiamy na całą masę absurdów. Nie chcę przedstawiać tu skrajnych i przejaskrawionych sytuacji, ale pozostawiam czytelnika z pytaniem: czy chciałby, aby on sam lub jego dziecko pojechało na wycieczkę z niepełnoletnim lub karanym pilotem ze słabą znajomością jakiegokolwiek języka obcego i przepisów obowiązujących w odwiedzanym kraju? Bo przecież po deregulacji teoretycznie każdy będzie mógł w taki sposób zarabiać na życie…