Niedoceniana Praga zmienia swoje oblicze

Tekst

18 grudnia 2012

Ilona Rupiewicz

Do napisania tego tekstu skłoniła mnie moja niedawna podróż autobusem linii 509 ulicą Targową. Przypomniała mi się wówczas dyskusja dwóch Profesorów zasłyszana kiedyś na Uniwersytecie Warszawskim. Stwierdzili oni, że nie sposób jest nie rozpoznać osoby, która pochodzi z warszawskiej Pragi, szczególnie z okolic Dworca Wileńskiego i ulicy Stalowej. Ta opinia szczególnie mnie zaintrygowała, jako że sama mieszkam od urodzenia nad prawym brzegiem Wisły, i chociaż wychowałam się na Pradze Południe, która przez rdzennych mieszkańców ulicy Brzeskiej uznawana jest już za Warszawę, to jednak Pragą nadal się zwie. Chciałabym jednak skupić się w mojej laudacji na rejonie Starej Pragi i jej okolicach. Nie wystarczyłoby przecież miejsca na przedstawienie uroków dzielnicy, która zajmuje znaczną część terytorium Warszawy.

A przecież Praga, kiedyś zapomniana przez władze stolicy i zupełnie zaniedbana, odżywa i staje się miejscem coraz bardziej atrakcyjnym, nie tylko dla inwestorów (ceny są tam nadal niższe niż po lewej stronie Wisły), ale również dla zagranicznych turystów i samych mieszkańców Warszawy. Nie muszę się chyba rozwodzić nad korzyściami, jakie dla tej dzielnicy przyniosło Euro 2012. Kogoś, kto odwiedził tę część stolicy po Mistrzostwach Europy w piłce nożnej, z pewnością zaskoczyło tempo zmian. Konieczność budowy Stadionu Narodowego zmusiła władze miasta do gruntownych remontów i przebudowy infrastruktury. Kolejne inwestycje, takie jak budowa II linii metra, czy rewitalizacja starych kamienic, dają Pradze niezwykłą szansę na całkowitą zmianę wizerunku dzielnicy zaniedbanej, ubogiej i niebezpiecznej. Taki wizerunek ma jednak swoje konkretne przyczyny. Warto przypomnieć, że dawniej Praga nie była częścią Warszawy. Chociaż w ciągu kilku stuleci ulegała zniszczeniom, to jednak wiele budynków przetrwało nawet po II wojnie światowej. Długa, lecz nie zawsze łaskawa historia pozostawiła specyficzne ślady w wyglądzie i charakterze tej dzielnicy, a także w mentalności jej mieszkańców. Faktem jest to, iż Pragę w dużej mierze zamieszkiwali i nadal zamieszkują ludzie ubodzy, słabo wykształceni, często też mający problemy z prawem. Wśród nich powstał jednak niepisany kodeks honorowy, którego być może nie zdołają zrozumieć mieszkańcy Ursynowa czy Żoliborza. Varsavianiści mówią nawet o swoistym folklorze praskimi i praskiej gwarze. Każdy kto zabłądzi w tamtejszych zaułkach starych ulic, może odnieść wrażenie, że istotnie znalazł się w nieco innej Warszawie. Niecodzienny klimat tworzą kapliczki na podwórkach starych kamienic, rodzinne zakłady rzemieślnicze, bazarek Różyckiego, na którym podobno można kupić nielegalnie nawet egzotyczne zwierzęta. Dawniej przy alei Zielenieckiej istniał także ogromny bazar na Stadionie Dziesięciolecia – zjawisko osobliwe i temat na osobny artykuł.

Z drugiej jednak strony Praga ma też swoje kulturalne i rozrywkowe oblicze. Kino Praha, liczne teatry, na przykład teatr Powszechny, Praga czy Baj. Kilka przyjemnych knajp i pubów, których nie można określić już mianem ,,praskich mordowni”. Swoim klimatem zaskoczyć może na przykład klub ,,Paryż Północy” przy ulicy Inżynierskiej. Nie należy też zapominać o zabytkach: Bazylice przy ulicy Kawęczyńskiej oraz Katedrze przy ulicy Floriańskiej i Soborze Prawosławnym w alejach Solidarności.

Dziś znowu przejeżdżałam ulicą Targową i zastanawia mnie tylko, czy Stara Praga pozostanie nadal tak fascynująca i na swój sposób niezrozumiała mimo kosmetycznych zmian, licznych inwestycji i napływu nowych mieszkańców…

Elezioni in Sicilia cartina tornasole di un’Italia che cambia

Tekst

Sebastiano Giorgi

18 grudnia 2012

È passato un anno da quando Silvio Berlusconi si è dimesso da presidente del consiglio, ma politicamente parlando sembra sia passata un’era geologica. Le recenti elezioni in Sicilia hanno certificato in modo chiaro che il paese vuole voltar pagina. Le incredibili aperture di credito del cittadino verso una classe politica priva di ideali, con scarse, per usare un eufemismo, capacità gestionali, e soprattutto assurdamente costosa, oltreché infarcita di persone che hanno, o che hanno avuto, problemi con la giustizia, sembrano finalmente esaurite. Le inchieste giornalistiche in Italia hanno spesso smascherato situazioni e comportamenti inaccettabili da parte della politica, da tempo definita casta in quanto ha vissuto e tuttora vive in una privilegiata dimensione comportamentale ed economica totalmente slegata dalla realtà di un Paese che invece è schiacciato da un impressionante debito pubblico, da una disoccupazione crescente e da una popolazione in grosse difficoltà economiche, mentre le imprese che se lo possono permettere delocalizzano all’estero per sfuggire a tassazione, costi energetici fuori mercato, burocrazia. Ma solo oggi quelle inchieste giornalistiche sembrano destinate a spostare voti ogni volta che arrivano all’opinione pubblica, segno che gli italiani hanno riconquistato una salutare attenzione verso chi li governa.

Con tali premesse un mese fa si è votato in Sicilia. Questi i risultati dei partiti:

PD: 257.274 voti nel 2012 (505.922 voti nel 2008), il calo è del -49%, pari a 248.648 voti in meno.

UDC: 207.827 voti nel 2012 (337.108 voti nel 2008), il calo è del -38%, pari a 129.281 voti.

PDL: 247.351 nel 2012 (901.503 nel 2008), il calo è del -73% in meno, pari a 654.152 voti persi.

M5S: 285.202 nel 2012 (46.895 nel 2008), l’incremento è di un +512% pari a 238.607 nuovi voti conquistati. Il PD, UDC e PDL insieme hanno quindi perso 1.032.211 voti, solo in parte recuperati dal Movimento 5 Stelle perché mancano all’appello ben 793.504 voti.

Le elezioni hanno comunque dato un vincitore di coalizione: Rosario Crocetta, candidato di PD-UDC-Mp e Consumatori, che ha nettamente battuto Musumeci candidato del centrodestra. Ora c’è l’incognita per Crocetta di come costruire la maggioranza in Regione Sicilia visto che la coalizione che lo sostiene non ha la maggioranza in Consiglio e quindi giocoforza dovrà cercare nuove alleanze o appoggi esterni, anche se Crocetta ha già garantito che non farà “inciuci”.

Ma in attesa di conoscere la composizione della maggioranza di Crocetta queste elezioni siciliane sono state un interessantissimo prologo alle prossime elezioni politiche italiane in programma nell’aprile 2013. Senza lanciarci in previsioni, data anche la crescente volatilità dei consensi, non possiamo però esimerci dal registrare la profonda trasformazione in corso nell’elettorato italiano. Ancora un anno fa, prima della sua caduta, il centrodestra era una corazzata di consensi, guidata da un leader per molti carismatico, e sostenuta da un impianto mediatico, televisioni e giornali, di una forza impressionante. Dall’altra parte il centrosinistra, che vanta anch’esso una tradizionale importante forza mediatica, mostra nei numeri, non solo nei sondaggi, di non essere considerato alternativo al centrodestra. Né gli annunciati passi indietro di personaggi come Veltroni e D’Alema, né la presenza alle primarie di rottamatori alla Matteo Renzi sembrano essere sufficienti a convincere l’Italia che il centrosinistra possa proporsi come una forza politica di rinnovamento del Paese.

In questo scenario politico, in cui non è da escludere la possibilità di un Monti-bis nuovo governo tecnico panacea contro l’ingovernabilità, è evidente che Il Movimento 5 Stelle è la novità maggiore. Un partito, guidato dall’uomo immagine Beppe Grilo, che fin dall’inizio ha scelto la rete, internet, per diffondere le sue idee, rifiutando di infilarsi nel tritacarne del tradizionale sistema mediatico italiano che è ben chiaramente suddiviso da anni sulla base di consolidate affinità politiche. Una scelta quella di del M5S, guidata dal duo Grillo-Casaleggio, che finora sta pagando anche se naturalmente non possiamo sapere oggi, quale sia l’autentica capacità di far politica e amministrare da parte del Movimento che solo da poco tempo ha ottenuto i primi autentici incarichi di governo, ovvero i sindaci di Parma e Mira.

In Italia c’è quindi una situazione molto fluida ed imprevedibile che vale la pena seguire con attenzione per capire come uno dei maggiori paesi dell’Unione Europea stia reagendo ad una pesante crisi politica, economica, istituzionale e sociale. Una reazione che comunque a differenza di quanto sta succedendo in altri paesi europei colpiti da problemi simili non sembra, fortunatamente, incanalarsi in derive nazionaliste e antidemocratiche.

Enrico Pavoni esempio raro di uomo-azienda

Tekst

Redazione

17 grudnia 2012

A pochi giorni dall’esequie del Dott. Pavoni, scomparso all’ eta’ di 62 anni, faccio ancora fatica a trattenere la commozione, ma tenterò di evitare di scadere nel retorico.

Per oltre un ventennio Pavoni è stato il simbolo della presenza industriale italiana in Polonia guidando la multinazionale torinese Fiat.

Le esperienze di vita personali, aiutano spesso il giornalista a dare una valutazione più o meno analitica dei fatti; di conseguenza, nel mio caso personale, avere un padre che ha lavorato per 31 anni alla Fiat in svariate sedi (Grecia, Portogallo, Singapore, Spagna etc) mi aiuta nel cercare di trasmettere l’impegno di Pavoni e il suo legame all’azienda. Ricordo spesso mio padre partire la domenica per raggiungere Torino per essere presente ai corsi Fiat che si tenevano al centro studi del Marentino. E così ricordo il Dott. Pavoni, persona integerrima, frutto anche di una vera e propria “scuola Fiat” che riuscì a creare già negli anni Settanta una classe di uomini formati professionalmente, legati fortemente all’azienda e pronti a dare il massimo impegno per il raggiungimento degli obiettivi. Ma Pavoni, al timone di Fiat Auto Poland sin dal 2002, non era solo la bandiera della Fiat e cercherò di raccontare qualche aneddoto che mi ha portato a conoscerne alcuni lati di questa grande meno noti ai media.

Episodio 1

Quando, nel 1996 ci fu l’incendio del Teatro La Fenice di Venezia, l’Istituto di Cultura di Varsavia mobilitò una commissione all’interno della quale vi erano alcune aziende tra le più importanti. Io, all’epoca funzionario del gruppo Fininvest, fui delegato dal mio direttore generale, di presenziare alla Commissione. Ricordo che ci si riuniva verso le 19.00 e fu lì che ebbi l’onore di collaborare con il Dott. Pavoni. Il suo carisma, e la sua profonda cultura mi imponevano una certa sudditanza psicologica. Ero terrorizzato nell’intervenire temendo di dire qualche sciocchezza e ascoltavo quest’uomo di piccola statura ma con una proprietà lessicale ed una conoscenza del mondo della lirica e in più mi stupivo della sua freschezza mentale, mentre io ero già sfinito dalla giornata lavorativa.

Episodio2

Ricordo che durante la mia breve carriera nell’automobilismo amatoriale, chiesi a lui un aiuto nel reperimento di sponsorizzazioni visto che usavo auto del gruppo Fiat. Fu subito disponibilissimo e mi mise in contatto con il Dott. Livio Guida, direttore della Selenia (ex Olio Fiat) e grazie a quel contatto riuscii a coprire le altissime spese e a vincere 2 titoli polacchi nelle gare su circuito.

Episodio3

Ricordo che durante un evento ufficiale, correva l’anno 2006, dove la sua presenza era garanzia di prestigio, riuscii ad avere 5 minuti con lui a quattrocchi. Ebbene in quell’occasione feci una gaffe colossale. Gli chiesi se era costato molto riuscire ad ottenere che le auto dei parlamentari fossero Lancia. Diventò rosso in volto, e parecchio indispettito mi rispose che in occasione di quell’appalto, furono i tedeschi a presentare strane buste “fuori budget” e il gruppo Fiat aveva vinto quell’appalto solo presentando la migliore offerta. Capii di aver fatto una domanda fuori luogo ma capii con un uomo della sua caratura non avrei dovuto fare commenti da “bar dello sport”.

Ecco io ho scritto di getto e con il cuore il mio ricordo di un grande uomo simbolo. Come ho dichiarato anche sul video a lui dedicato, mi piacerebbe che venissero prese iniziative volte a mantenere vivo il ricordo di un personaggio che non sarà facile rimpiazzare. Quindi la redazione di Gazzetta Italia è aperta a ricevere proposte di eventi, siano essi premi letterari o iniziative caritative, a intitolarle alla memoria di questo piccolo grande uomo.

R.I.P. Enrico Pavoni

Roma 25 Marzo 1950 – Varsavia 21 Ottobre 2012

Na motocyklu przez moją Sycylię

Tekst

Enrico Buscema

17 grudnia 2012

Jak pamiętają Ci, którzy śledzą moje podróże na motocyklu, tego lata zakończyłem małe przedsięwzięcie, realizując jednocześnie mój sen o przejechaniu ulicami Korsyki, Sardynii i Sycylii w ciągu jednej wyprawy. O Korsyce i o Sardynii już wam coś wspominałem, jednak mówienie o Sycylii dla Sycylijczyka, który od wielu lat żyje za granicą, jest tak trudne, że zacytuję słowa poety Katullusa użyte w epigramacie LXXXV:

Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris.
Nescio, sed fieri sentio et excrucior

Ciechanowicz przetłumaczył to tak:

Nienawidzę i kocham. Czemu tak się dzieje —

Spytasz. Nie wiem. Lecz czuję, że tak jest. I cierpię.

Nienawidzę laksyzmu niektórych Sycylijczyków, niedoceniania przez nich darów własnej ziemi, a czasem ich niedostatecznego ducha obywatelskiego, jednak z drugiej strony urzeka mnie piękno krajobrazów, mieszanka kulturowa, wynik wielu stuleci dominacji, i serdeczność ludności, której nie odczułem z taką intensywnością ani na Korsyce, ani na Sardynii. Może fakt, że niedawno obserwując w garażu moją ukochaną Hondę Translap z nieco już zakurzonym siedzeniem, pożegnałem się z nią na swój sposób, może… może kiedy mniej się jeździ, potęgują się pragnienia, które prowadzą nas motocyklistów w stronę wirtualnych tras duszy. Moja Sycylia, ta wschodnia dla jasności, jest jak paleta różnorodnych barw i smaków. Począwszy od bieli szczytu Etny po czerń jej zastygłej lawy, od żółci i pomarańczy gajów cytrusowych równiny Katanii po czerwień zapierających dech w piersiach zachodów słońca, nie zapominając o odcieniach intensywnego błękitu morza, które tylko tutaj można zobaczyć. Nacieszcie się tym artykułem, ale przede wszystkim tym zbiorem fotografii, z kieliszkiem dobrego Nero d’Avola lub jednego z wielu innych wspaniałych sycylijskich win. Jeśli często korzystacie z sieci, chciałbym poznać wasze opinie na temat krótkiego filmiku zmontowanego tylko za pomocą smartphonu. Otwórzcie kanał Gazzetta Italia na youtube i wpiszcie: Tribute to Sicily.

Nacieszcie się tymi zdjęciami i pomyślcie czy tego lata nie warto byłoby zarezerwować jakiejś wycieczki na Trinacrię (alternatywna nazwa Sycylii używana od czasów antycznych – przyp. tłum.).

Ja również to zrobię… jeśli Bóg pozwoli…

Jaka będzie Europa?

Tekst

Redazione

17 grudnia 2012

Wraz z nasileniem się kryzysu oraz wzrostem zadłużenia, coraz bardziej przybiera na sile potrzeba stworzenia federalnej Europy. W tym względzie EBC (Europejski Bank Centralny) przyjmuje rolę ostatniej deski ratunku, będącej w stanie uratować stary kontynent od jego zapowiadanego kresu. Jednakże strategia EBC, która w jaśniejszy sposób zaczyna rysować się w wypowiedziach jej prezesa Maria Draghiego, zasługuje na głębszą refleksję.

Najpierw w kwestii planu nieograniczonego wykupu obligacji krajów w kryzysie, szef EBC powiedział:

– „kupimy obligacje tylko tych państw, które zaakceptują ściśle określone warunki, a następnie dokładnie zweryfikujemy, czy zostały one spełnione”.

– „oczywiście nie reaktywujemy programu, jeśli dane państwo nie przestrzega porozumień. Poinformowaliśmy, że operacje zostaną zawieszone, gdy tylko dane państwo zostanie poddane kontroli”.

Następnie, w sprawie propozycji Wolfganga Schaeubla (CDU), który poprosił najwyższego komisarza walut, aby ten skontrolował rachunki państw strefy euro, dodał:

– „byłoby rozsądnie, gdyby rządy przeanalizowały ją uważnie. Jednej rzeczy jestem pewien, a mianowicie tej, że jeśli chcemy przywrócić zaufanie do strefy euro, jej państwa muszą zrezygnować z części swojej suwerenności na poziomie europejskim” nawet jeśli „podjęły już kroki, które mogłyby wydawać się nie do pomyślenia rok temu”, te obecne „nie są wystarczające”. „Wiele rządów nadal nie może pojąć, że już dawno temu straciły swoją suwerenność, ponieważ mocno się zadłużyły i są zdane na łaskę rynków finansowych”.

EBC dość wyraźnie już mówi, że „jeśli chcecie osłony przed rynkami, zrezygnujcie z waszej suwerenności i pozwólcie mi zweryfikować jak zarządzacie i wydajecie wasze środki finansowe”.

Mówiąc to, EBC zgadza się z tymi, którzy twierdza, że ta polityka zawiodła i, że jedynym ratunkiem jest pozostawienie swobody w działaniach komisarzom i funkcjonariuszom „europejskim”, którzy w najlepszej z hipotez mają przygotowanie bankowe lub przynajmniej wieloletnie doświadczenie w pracy z wieloma komisjami europejskimi, tj. którzy mają metodę oceny odległą od rzeczywistości i zwykłych ludzi.

W tym przypadku bylibyśmy świadkami federalnej Unii Europejskiej połączonej poprzez długi i kontrolę rachunków ze strony niemieckiej, nad którą Europejczycy nie mieliby żadnej kontroli.

Połączenie Europy w federacje pod jedną flagą jest marzeniem, które wielu żywiło przez stulecia. Od połowy zeszłego stulecia najważniejsi politycy Europy, zaczęli ponownie pracować nad tym projektem, mając ambicje zrealizowania go w pokojowy sposób, nie pod rządami króla czy dyktatora, lecz poprzez wolę obywateli.

Dla jednych było to ziszczeniem się ideału, dla innych pragmatyczną koniecznością zgodną z międzynarodową sytuacją geopolityczną, uwarunkowaną przez makro bloki lub narody-kontynenty, które coraz częściej będą stawiane przed problemem zachowania równowagi energetycznej, społecznej, gospodarczej, ekologicznej itd.

Realizacja najlepszego rozwiązania mogła być podjęta jedynie za pomocą środków politycznych, ale właśnie tu „polityka zawiodła” z powodu krótkowzroczności, braku wizji a czasem osobistych interesów poszczególnych frakcji.

Pragmatycy zdecydowali się zatem osiągnąć cel w inny sposób, „powołując się na kryzysyowy stan zadłużenia”(casus belli?) i tak oto jesteśmy o krok od stworzenia Unii Europejskiej o federalnym budżecie lub Pax EBC mniej idealny i poetycki od zjednoczonego kontynentu bez granic, gdzie 3000 lat tradycji łączą się w jednym koncercie symfonicznym.

Niektóre punkty zapytania pozostają bez odpowiedzi. Czy nadzwyczajny komisarz finansowy, który jest zdolny do zablokowania wydatków państw i do pokazania ostrza szpady długu oraz mając tylko jeden mandat, aby kontrolować rachunki, czy nie będzie przeszkodą dla polityki skoncentrowanej na ponownym wypromowaniu europejskiej machiny gospodarczej? Czy kontynuacja obciążania rachunków rodzin w imię Europy nie wzmocni skrajnych pozycji anty-Europejczyków? Czy sama Europa nie zmieni się w tyrana? Jesteśmy pewni, że podążamy jeszcze ścieżkami wyznaczonymi przez De Gasperiego, Schumana, Becha, Adenauera i innych wielkich „Ojców współczesnej Europy”?

Odpowiedzialność członków zarządu w spółkach z o.o. (część II)

Tekst

Redazione

15 grudnia 2012

Marco Mazzocchi

Odpowiedzialność podatkowa.

Członkowie zarządu Sp. z o.o. (i Spółek Akcyjnych) ponoszą odpowiedzialność za niezapłacone podatki, jeśli nie można wyegzekwować ich od samej spółki. Na podstawie wyroków Najwyższego Sądu Administracyjnego (NSA) urząd podatkowy ma obowiązek do wszczęcia procedur dotyczących odpowiedzialności za długi podatkowe wobec wszystkich członków zarządu, którzy mogą być odpowiedzialni za powstanie tego długu lub wobec tych, którzy w wymienionym okresie wchodzili w skład zarządu, a więc taka procedura nie jest dopuszczlana tylko w odniesieniu do niektórych członków.

Jest to możliwe dzięki zapisom w art. 116 Ordynacji Podatkowej, który przewiduje, że za długi wobec urzędu skarbowego (w Sp. z o.o., S. A., także w organizacji) solidarnie odpowiadają członkowie zarządu, jeśli nie można wyegzekwować długu od spółki.

Należy wziąć pod uwagę, że możliwe jest uniknięcie takiej ewentualności, stosując się do tego, co przewiduje art. 299 Kodeksu Spółek Handlowych (o którym mówiliśmy w pierwszej części tego cyklu), tj. poprzez przedstawienie wniosku o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania układowego, który jednak musi być złożony „we właściwym czasie”, a więc zanim stan niewypłacalności ewidentnie uniemożliwi spółce spłatę własnych długów.

Nie jest do końca oczywista kwestia odpowiedzialności poszczególnych członków zarządu, którzy weszli w jego skład po powstaniu (i potwierdzeniu) zobowiązania podatkowego, i którzy nie dokonali żadnych czynności w celu spłacenia długu. W dosłownym rozumieniu, art. 166 przewiduje, że odpowiedzialność mogą ponieść solidarnie ci, którzy wchodzili w skład zarządu w momencie, gdy zobowiązanie podatkowe zostało zaciągnięte. To oznacza, że jeśli nowi członkowie zarządu nie podejmą działań w celu redukcji długu, nie spełniając czynności, o których mowa w art. 299 KSH (wniosek o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania układowego) i jeśli działania egzekucyjne byłyby nawet częściowo nieskuteczne, odpowiedzialność majątkowa spadnie na poprzedni zarząd.

Sytuacja ta jest szczególnie niebezpieczna w przypadkach, gdy na przykład zarząd jest nagle i bez ostrzeżenia zmieniony przez zgromadzenie wspólników (SP. z o.o.) lub przez Radę Nadzorczą (S. A.). W takim przypadku członkowie usunięci z zarządu nie mają żadnej możliwości, aby chronić swoje interesy w zakresie zwolnienia od odpowiedzialności na podstawie art. 116 O.P., stosując art. 299 KSH i, w przypadku wykonania, przez organ podatkowy, na majątku osobistym, mieliby tylko możliwość odwołania się do następnego zarządu poprzez sąd cywilny w nieokreślonym czasie, który go obejmuje.

Podsumowując: jeśli zasiadacie w zarządzie spółki, powinniście zwrócić szczególną uwagę na zadłużenie, szczególnie podatkowe. Niemożliwe jest bowiem, aby bronić się, twierdząc, że inny to członek zaciągnął dług. Odpowiedzialność i solidarność, które dawały wam aktywny udział w zarządzaniu lub też nie dawały takiej okazji. Zatem nie zostawiajcie tej sytuacji w zawieszeniu i postarajcie się, aby raczej uzyskać odroczenie, rozłożenie na raty itp. Oznacza to, że jeśli zostaniecie zastąpieni na waszym stanowisku, dług de facto nie istnieje i będzie to już problemem następców, aby spłacić raty, a jeśli tego nie zrobią, staną się pasywnymi dłużnikami, co przewidziano w art. 116.

Dopo Katrina tocca a Sandy a ricordare all’America quanto inquina

Tekst

Redazione

14 grudnia 2012

Edoardo Zarghetta

Sarà un caso che gli Stati Uniti d’America, il paese al mondo che inquina di più in termini di emissione di CO2, sia anche lo stato più colpito da fortissimi uragani? Mentre si contano i danni di questi fenomeni meteo sempre più frequenti e distruttivi, in America si parla del fatto che il paese è responsabile del 25% delle emissioni di CO2 globali con solo il 4.5% della popolazione mondiale?

Il trend climatico negativo continua ormai da qualche anno; tra settembre e ottobre uno o più uragani si abbattono sulla costa atlantica degli USA portando distruzione e miseria, come fu il clamoroso caso dell’uragano Katrina nel 2005 e come si sta ripetendo in queste ore con l’uragano Sandy.

Gli scienziati dell’IPCC, l’Agenzia Inter-Governativa sul cambiamento climatico presso le Nazioni Unite, non hanno dubbi sugli effetti dell’inquinamento sul cambiamento climatico ed il peggioramento delle condizioni meteorologiche che ne seguono. Gli studi dimostrano che il riscaldamento degli oceani in particolare è il maggiore responsabile dell’incremento della violenza delle tempeste tropicali che si abbattono sui paesi che si affacciano sull’Oceano Atlantico, (Canda, USA, Caraibi).

Ma in questi anni di tragedie annunciate, poco è stato fatto negli Stati Uniti per ridurre i livelli d’inquinamento che vengono emessi nell’aria, acqua e nel suolo. Nel 2011 gli USA erano ancora il maggior produttore al mondo di CO2, di rifiuti urbani e nucleari ed il paese con il maggior numero di specie animali in via d’estinzione.

È una conoscenza diffusa nel mondo che negli USA lo sviluppo economico è l’unica vera priorità politica; l’economia è il tema sul quale si confrontano i candidati per elezioni presidenziali di questo Novembre. L’America ha bisogno di posti di lavoro, e per questo non accetta alcuna restrizione alla politica industriale, come sarebbe potuto accadere in caso di ratifica del protocollo di Kioto, sul contenimento delle emissioni di CO2.

Non riesce ad affermarsi in America la convinzione che le energie rinnovabili e la conservazione energetica possano costituire la base di un duraturo sviluppo economico, come accadde negli anni novanta con l’arrivo delle tecnologie informatiche, che vedono gli USA ancora leader mondiali (vedi Apple e Google).

Forse, l’abbattersi di fenomeni climatici distruttivi di questa portata su New York contribuirà a far prendere coscienza agli americani che diventare il motore della sostenibilità ambientale potrà contribuire alla ricchezza del paese attraverso la creazione di nuove industrie, posti di lavoro e la riduzione dei costi di riparazione dei danni da disastri ambientali.

Mecz pisarzy Polska-Włochy zakończył się zwycięstwem Polaków!

Tekst

Redazione

12 grudnia 2012

6.10.12 (SULEJÓWEK) Warszawa

Polscy pisarze, dziennikarze oraz scenarzyści wygrali w meczu rozegranym przeciwko swoim włoskim kolegom 2:1! Wszystko zaczęło się od krótkiej rozgrzewki i serii powitań. W tym ładnym, słonecznym jesiennym dniu dopisała zarówno pogoda jak i publiczność na stadionie w Sulejówku.

Włosi grali w dwunastu, z jedną zmianą, przez co szybko stracili siły, a co wykorzystali ich młodsi i silniejsi rywale. Po golu Francesco Trenta strzelonym w pierwszej połowie, „nazionale italiana” prowadzona przez trenera Paolo Solliera, byłego zawodnika Serii A, wierzyła jeszcze w swoje zwycięstwo. Niestety zaraz po tym, polska drużyna przeszła do niekończącego się ataku ku uciesze wymagającego trenera Andrzeja Grajewskiego.

Dwa gole dla Polaków strzelił kabareciarz Jacek Janowicz. Natomiast polski napastnik i kapitan drużyny, Zbigniew Masternak wielokrotnie zagroził włoskiej bramce, lecz bezskutecznie, czego potem bardzo żałował. Pierwsza połowa zakończyła się remisem, druga zadecydowała o zwycięstwie Polaków. Brawa dla polskiego bramkarza, aktora i scenarzysty, Jana Wojtyńskiego, który w ostatniej minucie meczu obronił polską bramkę przed włoskim atakiem. Gratulacje również dla antropologa i włoskiego bramkarza Claudio Cassia, który debiutował w tym meczu reprezentacji pisarzy. Otuchy dodawała mu siedząca na trybunach polska narzeczona Agnieszka. Ponadto, stronę polską gościnnie zasilił węgierski pisarz, Peter Zilahy. Mecz, mimo nerwowej atmosfery i kilku faulów, zakończył się przyjacielskim podaniem rąk i wymianą książek. Zawodnicy i sędziowie z uśmiechem pozowali do zdjęć i udzielali wywiadów lokalnym stacjom telewizyjnym. Gianluca Lombardi d’Aquino (Jallinho) wraz z tłumaczką Joanną Longawą skorzystał z okazji, aby zaprezentować swoją ostatnią powieść.

Po spotkaniu wszyscy wrócili do Warszawy, aby wziąć udział w promocji książki Jallinho „Zen piłki nożnej”, w czasie której Zbigniew Masternak poprowadził dyskusję. Następnie wszyscy udali się do restauracji Chłopskie Jadło na prawdziwy polski poczęstunek. Włoscy goście, którym przypadła do gustu polska kuchnia, zapowiedzieli polskim kolegom rewanż w przyszłym roku w Rzymie!

Gattai, reżyser i potomek jednego z polskich królów

Tekst

Joanna Longawa

12 grudnia 2012

Danilo Gattai jest rzymskim reżyserem i aktorem, potomkiem kochanki krόla Stanisława Augusta. Życiem rządzi przypadek. Rodzimy się przez przypadek, piszemy przez przypadek, przez przypadek też się zakochujemy, tworzymy rodziny. Całe nasze życie podporządkowane jest „niepojętemu przypadkowi”, jakby to ujęła nasza ironicznie wysublimowana noblistka Szymborska, bądź co bądź, ekspertka od zdziwienia przypadkiem, a więc… ludzkim życiem.

Pracując w zeszłym roku nad polskim przekładem dramatu dwόch młodych rzymskich autorόw, Marca Di Bartolomei i Emiliana Crialesi, „Po stronie wilka”(„Dalla Parte del lupo”) nie mogłam przecież przewidzieć, iż kilka miesięcy pόźniej, podczas rzymskiej premiery sztuki w Teatro Nuovo Colosseo (początki października 2011) podam rękę i pogratuluję wspaniałej postmodernistycznej reżyserii tak trudnej sztuki samemu Danilo Gattai, potomkowi jednej z włoskich kochanek-aktorek polskiego krόla Stanisława Augusta Poniatowskiego! Kto z nas nie uczył się w szkole o Teatrze Stanisławowskim i jego roli w epoce oświecenia (pierwsza stała polska scena, Teatr Narodowy i Bogusławski, międzynarodowa wymiana tekstόw z Francji i Włoch, wspόłpraca z teatrem największych umysłόw epoki takich jak: Ignacy Krasicki, Franciszek Karpiński, Franciszek Zabłocki, Franciszek Dionizy Kniaźnin, Adam Kazimierz Czartoryski)! Takie spotkanie robi wrażenie, szczegόlnie na filologu opętanym widmem przeszłości kulturalnej Europy. Po 300 latach włosko-polska historia oświeceniowa powraca na języki, zatacza koło, jak mawiał Nietzsche. Przez Przypadek.

Po raz drugi, mam nadzieję nie ostatni, po 365 dniach spotykam Danilo Gattai w Antico Caffé Greco, przy ulicy Condotti w Rzymie. I to też jest nie bez znaczenia. Gest symboliczny, podwόjnie historyczny (tam krόl Stanisław, tu wieszcz Mickiewicz). Symbol w rękach artysty staje się potężnym narzędziem, wypowiada to, czego zwykły język nie potrafi opisać. W naszym przypadku podkreśla atmosferę, przenosi nas – nolens volens – w opary polsko-włoskiej przeszłości teatralnej.

Danilo, jak milo cię znόw widzieć! Minął rόwny rok od rzymskiej premiery „Dalla parte del lupo”. Co zmieniło się od tego czasu w twoim życiu? Nad czym teraz pracujesz?

Moim największym projektem na teraz jestem ja sam w nowej odsłonie, już nie reżyser, ale artysta figuratywny, ktόry rysuje, maluje i wyraża niewyrażalne za pomocą formy i koloru.

Wracając do tekstu Marca Di Bartolomei i Emilano Crialesi i do twojej reżyserii z poprzedniego roku, chciałam ci tylko powiedzieć, iż byłeś FENOMENALNY. Tłumacząc niniejszą sztukę (o władzy, seksie, przemocy i finansowych machlojkach) zdawałam sobie dobrze sprawę z trudności, jakie może ona sprawić przy wystawieniu jej na deskach teatru. Ty sobie z nią wspaniale poradziłeś! Rozwiązałeś w pewnym stopniu złożony rebus przestrzeni i „ciemnych” monologόw, nie wspominając mocnych scen przemocy. Rozwiązałeś go za pomocą… sześcianόw…

Sześciany są formą zapożyczoną z mojego dzieciństwa. Gdy byłem mały pewien starszy i postawny stolarz, przypominający dobrego orka, przynosił mi w prezencie pozostałości jego pracy: właśnie kwadratowe sześcienne kostki z pachnącego świeżego drewna. To z nich układałem mόj świat. Natomiast w tym przedstawieniu te same „kostki” były symbolem życia, ktόre burzy i buduje, przygotowuje i unicestwia, generuje i niszczy. Oto dlaczego te sześciany były przenoszone przez aktorόw z miejsca na miejsce lub układane jeden na drugim, tworząc mury, ławki, a następnie burzone przemieniały się w zwykłą dekorację przestrzeni.

Jak opisałbyś Twόj cast i twoją wspόłpracę z Vannim Corbellinim i Giovannim Scifonim, wielkimi aktorami, tu w rolach głόwnych?

Vanni: elegancki i przystojny, Giovanni: sceniczne zwierzę. I pozostali, Giorgia Fanari: świeża i młoda, Elisa Panfili: krwista i głęboka, Carla di Pardo: świadoma i delikatna, Danilo Zuliani: z pasją, intensywny, Davide Cortese: pełen sprintu i miłości.

Właśnie, mόwiąc o aktorach i sztuce interpretacji… Jesteś potomkiem Cateriny Gattai, wybitnej aktorki i piosenkarki, kochanki polskiego krόla Stanisława Augusta Poniatowskiego i żony Carla Tomatisa (wenecki komik), która przybyła do stolicy Polski z Włoch w XVIII wieku. To wszystko prawda? Potwierdzasz?

Tak, moja praciotka czuwa zawsze nade mną.

Opowiedz nam lepiej jej historię.

Najbardziej fascynującym i romantycznym aspektem jej życia było to, iż będąc gwiazdą florenckiego teatru La Pergola wybrała miłosną pasję do Poniatowskiego, ktόry to zabrał ją ze sobą do Polski. Miłość do teatru i do mężczyzny stała się siłą napędową jej egzystencji. Bycie aktorką w XVIII wieku nie było łatwe dla kobiety. Piękna i lekkomyślna była ta moja cioteczka, ale ja bardzo dobrze to rozumiem.

Jak dowiedziałeś się o tej historii? Odkryłeś ją sam, czy może obraz Katarzyny Gattai-Tomatis, jak ten wykonany przez Bacciarelliego [wystawa „Bacciarelli i inni. Królewska kolekcja obrazów Stanisława Augusta” do 28 kwietnia 2013 dostępna w Muzeum Łazienek Krόlewskich] zachował się w zbiorowej pamięci rodzinnej?

Tak, mόj ojciec opowiadał mi o tej historii. Kilka lat temu spotkałem też pewnego uczonego, Alberto Macchi, z ktόrym nawet zrealizowałem jeden spektakl. Jako wspόłpracownik muzeόw włoskich i ekspert od historycznych dokumentόw teatralnych, Macchi w swoim eseju o malarce Irene Parenti przytoczył właśnie historię żyjącej w tym samym okresie Cateriny Gattai. Poznanie mnie wywarło na nim duże wrażenie, to on wyjawił mi pewne szczegόły z życia mojej dalekiej krewnej, ktόre wcześniej ignorowałem.

Byłeś już w Warszawie?

Po tym wywiadzie czekam na zaproszenia z międzynarodowych instytucji! (Żartuję!)

Wiesz, gdzie znajdujemy się w tym momencie?

Na ulicy Condotti. Uwielbiam ją szczegόlnie o poranku, gdyż jest wtedy przeludniona i mam wrażenie, jakby całe miasto należało do mnie. A Antico Caffé Greco jest jej perełką.

To rόwnież miejsce, gdzie ktόryś z kolei raz kultura polska spotyka się z włoską. Pomyśl, to miejsce, tak jak nasza historia Cateriny i Poniatowskiego rodzi się w XVIII wieku! Jest to najbardziej znana kawiarnia literacka w Rzymie uczęszczana przez wielu artystόw międzynarodowych od trzech wiekόw. Gościł tu wielki polski poeta Mickiewicz (i wielu innych), D’Annunzio, Leopardi, filozof Shopenhauer, muzyk Wagner, czy w końcu malarz Guttuso, ktόry nawet kawiarnię sportretował w jednym ze swych słynniejszych dzieł. Spośrόd wymienionych artystόw kogo zaprosiłbyś na kawę?

Leopardi nauczył mnie kochać życie. W dialogu Mody ze Śmiercią mόwi, iż ta pierwsza jest siostrą tej drugiej… Pisze też o cierpieniu, pozwala nam przywiązywać się do rzeczy pięknych, krόtkich i intensywnych. Guttuso, którego wystawę widziałem w ostatnich dniach w Vittoriano, jest pełen energii. Zatem, poszedłbym na kawę o poranku z tym pierwszym, a po obiedzie z tym drugim.

Pytałam się już ciebie o przeszłość i teraźniejszość, a nie zapytałam jeszcze o przyszłość. Jakie są twoje plany na 2013 rok?

Moja droga, przyszłość jest teraz! Moim planem jest ciągła zmiana planów, gdyż tylko w ruchu wyraża się życie i wszelkie poszukiwanie.

Narodowe Święto Niepodległości

Tekst

Redazione

7 grudnia 2012

11 listopada to bardzo ważna data dla wszystkich Polaków, ponieważ w tym dniu obchodzi się rocznicę odzyskania niepodległości przez Naród Polski, które nastąpiło w 1918 roku, po 123 latach od rozbiorów dokonanych przez Austrię, Prusy i Rosję. To święto, zostało ustanowione w ostatnich latach II RP na mocy ustawy z 23 kwietnia 1937 roku, a zatem prawie 20 lat po faktycznym odzyskaniu niepodległości. Przed wybuchem II wojny światowej, zanim życie Polaków i milionów innych Europejczyków nie zostało wywrócone przez ten konflikt zbrojny, święto niepodległości obchodzone było w Polsce tylko dwa razy, tj. w roku 1937 i 1938. Podczas okupacji hitlerowskiej w latach 1939–1944 publiczne świętowanie było surowo zabronione, podobnie jak każda inna manifestacja, która przywodziłaby na myśl polską tożsamość. W 1945 święto zostało zniesione przez ówczesne rosyjskie władze na rzecz Narodowego Święta Odrodzenia Polski, obchodzonego 22 lipca. Święto Niepodległości zostało jednak przywrócone w roku 1989, po upadku komunizmu.

Odzyskiwanie przez Polskę niepodległości było procesem stopniowym, którego nie można przypisać do konkretnej dnia. Wybór 11 listopada jako dokładnej daty święta jest dość arbitralny, uzasadniony po części zbiegnięciem się wydarzeń w Polsce z końcem I wojny światowej na świecie; tego samego dnia miała miejsce kapitulacja Niemiec na froncie zachodnim.

Główne obchody tego święta, z udziałem najwyższych władz państwowych, tradycyjnie odbywają się w Warszawie na placu Józefa Piłsudskiego, przed Grobem Nieznanego Żołnierza. Ponadto, na terenie całego kraju organizowane są patriotyczne wiece i pochody, natomiast w kościołach odprawiane są liczne msze w intencji Ojczyzny. Od upadku komunizmu, co roku w dniu 11 listopada, tysiące polskich biegaczy bierze udział w Biegu Niepodległości, organizowanym dla upamiętnienia niepodłości przez Warszawski Ośrodek Sportu i Rekreacji. W tegorocznej edycji biegu liczba zainteresowanych przekroczyła 8000 osób.

W tym roku ulicami Warszawy przeszły dwa liczne marsze. W pierwszym, zatytułowanym „Razem dla niepodległej”, który był manifestacją “ponad podziałami politycznymi i społecznymi”, udział wziął prezydent Bronisław Komorowski. Drugi został zorganizowany przez stowarzyszenie skupiające aktywistów Młodzieży Wszechpolskiej i Obozu Narodowo-Radykalnego.

Marsz „Razem dla niepodległej”, który wyruszył z placu Piłsudskiego zaraz po zakończeniu oficjalnych uroczystości, przebiegł i zakończył się w spokojnej atmosferze. Jego uczestnicy przeszli m. in. Krakowskim Przedmieściem, Nowym Światem i Alejami Ujazdowskimi, zatrzymując się przy pomnikach prymasa Stefana Wyszyńskiego, Wincentego Witosa, Ignacego Paderewskiego, Stefana Grota-Roweckiego i Romana Dmowskiego, oddając hołd osobom zasłużonym dla niepodległości Polski. Pomysł stworzenia pochodu, który zebrałby w swoich szeregach polskich obywateli, bez względu na jakiekolwiek podziały, powstał po zakończeniu zeszłorocznych obchodów Narodowego Święta Niepodległości, które niestety zostały zakłócone przez serię zamieszek. Podczas marszu w 2011 roku na ulicach Warszawy doszło do starć chuliganów ze środowisk anarchistycznych i narodowych, które tym samym popsuły tak ważne dla Polaków święto.

Niestety również w tym roku doszło do starć między demonstrantami a siłami porządkowymi, choć nie były one tak niebezpieczne jak rok temu. Według raportu przedstawionego przez Ewę Gawor, dyrektora stołecznego Biura Bezpieczeństwa, ostateczny bilans starć, które miały miejsce podczas drugiego marszu wynosi: 24 osoby ranne, w tym ośmiu policjantów, i 134 zatrzymanych demonstrantów.

1...151152153...162 Strona 152 z 162