Droga do Memfis i Teb prowadzi przez Turyn

Tekst

-

10 kwietnia 2015

tłum. Karolina Romanow

„Droga do Memfis i Teb prowadzi przez Turyn.” Były to słowa wypowiedziane przez Jeana-François’a Champolliona – najsławniejszego badacza, który rozszyfrował egipskie hieroglify, a który przybył do Turynu w 1824 roku w celu badań nad zbiorami dopiero co otwartego Muzeum Egipskiego.

W kwietniu 2015 roku Muzeum Egipskie w Turynie zabłyśnie na arenie światowej dzięki inauguracji swoich nowych przestrzeni wystawienniczych o powierzchni powiększonej z 6500 do ponad 12000 metrów kwadratowych. Muzeum to – oprócz tego, że jest jednym z najczęściej odwiedzanych we Włoszech – jest także jedynym na świecie, obok muzeum w Kairze, w całości poświęconym sztuce i kulturze egipskiej, chlubiąc się drugą, poza samym Egiptem, największą, najważniejszą i najbogatszą kolekcją eksponatów starożytnego Egiptu.

Stanowi to powód do dumy zarówno dla samego muzeum, jak i dla miasta, a także wyjaśnia, dlaczego od momentu założenia w 1824 roku obiekt ten przyciągał nie tylko turystów i pasjonatów, ale także największych uczonych światowej sławy.

Imponujący plan przebudowy, któremu zostało poddane muzeum z historyczną siedzibą przy via Accademica delle Scienze, ma na celu optymalizację, odrestaurowanie, poszerzenie i zabezpieczenie jego struktury oraz bogatych zbiorów.

Zwiedzający mogą cieszyć się nową odsłoną obiektu, stworzoną, aby dodatkowo pozwolić im docenić nadzwyczajność prezentowanego w nim dziedzictwa kulturowego. Zmieniła się także rola podziemi: stały się one obszarem przeznaczonym do przyjmowania zwiedzających (kasy biletowe, sklep muzealny, garderoba, aule dydaktyczne itp.). Jednakże główna trasa zwiedzania rozpoczyna się na drugim piętrze (które jeszcze parę miesięcy temu gościło Galerię Sabaudzką) i poprzez ciąg ruchomych schodów znajdujących się na szlaku „wzdłuż Nilu”, stworzony przez Dantego Ferretti, kończy się na parterze, tworząc zachwycający spacer przez trzy piętra fascynujących tajemnic starożytnego Egiptu. Wartą zobaczenia jest nowa „Galeria Sarkofagów”, wyposażona w gabloty zawierające sarkofagi pochodzące z Trzeciego Okresu Przejściowego, których odnowa była możliwa dzięki Scarabei, Stowarzyszeniu Wspierającemu Muzeum Egipskie w Turynie.

Muzeum i Turyn

Mimo iż nie posiada „włoskiego charakteru”, Muzeum Egipskie stanowi jedną z największych atrakcji kulturowych Turynu, uwielbianą zarówno przez mieszkańców miasta, jak i turystów, uczonych oraz pasjonatów. Ale Muzeum Egipskie nie jest tylko częścią kulturalną i turystyczną miasta, ale stanowi również część lokalnej historii, jest znakiem rozpoznawczym jego tożsamości. Wiele turyńskich pokoleń dojrzewało, odwiedzając sale i odkrywając wspaniałe kolekcje muzeum, mając świadomość posiadania „skarbu” – najstarszego muzeum egipskiego na świecie. Odnowienie tras muzeum nie wiąże się tylko z ochroną i jak najlepszą konserwacją dziedzictwa kulturowego wyjątkowej jakości oraz utrzymaniem wysokiego poziomu atrakcyjności turystycznej, ale stanowi także nowe spojrzenie na społeczność, którą przedstawia.

Podczas prac restrukturyzacyjnych nie było ani jednego dnia, kiedy muzeum byłoby zamknięte z powodu trwających prac. Zaangażowanie Fundacji na rzecz „ciągle otwartego” muzeum, aby nie zaniedbywać zwiedzających, pozwoliło zarejestrować rekord odwiedzin, z wynikiem powyżej pół miliona zwiedzających (w 2013 roku frekwencja wyniosła 540 tysięcy, co stanowi wzrost o 24,8% w stosunku do roku poprzedniego), dzięki czemu muzeum klasyfikuje się na dziewiątym miejscu we Włoszech i wśród pierwszych stu na świecie.

Unikalne kolekcje

Muzeum Egipskie składa się z grup eksponatów pokrywających się w czasie, do których dodane zostaną znaleziska z wykopalisk prowadzonych w Egipcie przez Włoską Misję Archeologiczną w latach 1900-35. Normy obowiązujące w tamtym czasie przewidywały, iż przedmioty znalezione podczas wykopalisk miały być podzielone między Egipt i misje archeologiczne. Zgodnie z obecnie obowiązującymi uregulowaniami, znaleziska archeologiczne mają pozostać w Egipcie. W Muzeum Starożytnego Egiptu wystawionych jest obecnie około 6500 eksponatów. Ponad 26000 znalezisk zostało przeniesionych do magazynów, niektóre z przyczyn konserwacyjnych, inne (takie jak: ceramika, rzeźby fragmentaryczne, kosze czy papirusy), ponieważ stanowią przedmiot badań naukowych, których wyniki są regularnie publikowane.

Faraon, który mieszka w XVII-wiecznej kamienicy

Siedzibą Muzeum Egipskiego w Turynie od zawsze był Pałac Akademii Nauk: budynek zaprojektowany w 1678 roku jako seminarium jezuitów dla młodych osób z arystokratycznych rodzin, stąd też jego historyczna nazwa Kolegium Szlacheckie.

Budowa o imponujących rozmiarach

1080 dni pracy, 110 pracowników, 6992 metrów sześciennych usuniętej ziemi, 2185 metrów sześciennych betonu, 254 027 kilogramów zbrojeń żelaznych, 160 000 metrów kabli elektrycznych, 1820 metrów kwadratowych szkła, 12 500 metrów kwadratowych farby murarskiej.

Muzeum Plus

Muzeum Egipskie w Turynie jest pierwszym muzeum we Włoszech korzystającym z „Muzeum Plus”, czyli z systemu cyfryzacji posiadanych eksponatów, wykorzystującego najbardziej zaawansowane oprogramowanie służące zarządzaniu tego typu danymi, w porozumieniu z najważniejszymi muzeami w Europie Środkowej. Wśród instytucji, korzystających z tychże usług, znajdują się: Luwr, Muzea Państwowe w Berlinie (w tym Muzeum Egipskie) oraz Deutsches Museum w Monako, a także liczne zbiory sztuki dawnej i współczesnej, muzea nauki, historii i technologii, fundacje oraz galerie prywatne.

„Szybki” Gołąbek Wielkanocny (tradycyjne włoskie ciasto)

Tekst

Redazione

-

7 kwietnia 2015

0

tłum. Paulina Ostrowska

Składniki:

Masa drożdżowa:

30 g letniej wody

3 g drożdzy piwnych w proszku (lub 9 g świeżych drożdży)

50 g mąki Manitoba

Pierwsze ciasto:

200 g mąki Manitoba

50 g masła

100 g cukru granulowanego

1 średniej wielkości jajko

skórka z jednej pomarańczy

skórka z jednej cytryny

ziarna jednej laski wanilii

55 g ciepłego mleka

2 g soli

Drugie ciasto:

75 g masła

1 średniej wielkości jajko

50 g mąki Manitoba

40 g kandyzowanych skórek pomarańczy

40 g rodzynek

sok z jednej pomarańczy

12 g rumu

Lukier:

8 g skrobi z kukurydzy

40 g obranych całych migdałów

50 g białka

15 g drobnej mąki kukurydzianej

40 g obranych całych orzechów

50 g cukru trzcinowego

nieobrane całe migdały – cukier w kryształkach

Przygotowanie (dla gołąbka o wadze 750 g):

Rozpocznijcie od przygotowania masy drożdżowej: wsypcie do pojemnika mąkę i przesiane suche drożdże. Dolejcie letnią wodę i wymieszajcie całość aż do otrzymania gładkiej i jednorodnej masy, wyrabiając ją rękami bezpośrednio w pojemniku lub – jeżeli jesteście bardziej doświadczeni – to bezpośrednio na blacie roboczym.

Przykryjcie masę folią spożywczą i pozostawcie do wyrośnięcia w letnim miejscu (jak np. wyłączony piekarnik z włączonym światłem) przez godzinę lub do momentu, kiedy podwoi ona swoją objętość.

Możecie zacząć przygotowywać pierwsze ciasto: do miski robota kuchennego z mieszadłem wrzućcie przesianą mąkę, cukier, startą skórkę cytryny i pomarańczy, jajko i masę drożdżową, sól i ziarna wanilii, po czym uruchomcie maszynę, by zaczęła mieszać ze sobą składniki. Następnie zamieńcie łopatki na hak do wyrabiania, by wymieszać masę z letnim mlekiem, które trzeba dolewać do całości stopniowo. Na koniec dorzucajcie pokrojone na kawałeczki masło, odczekując przed wrzuceniem kolejnej kosteczki, aż poprzednia całkowicie się wchłonie. Mieszajcie dalej aż do chwili, kiedy całość zacznie się przyklejać do haka, a następnie przełóżcie ciasto do miski, zakryjcie folią spożywczą i pozostawcie do wyrośnięcia w letnim miejscu (jak np. wyłączony piekarnik z włączonym światłem) na półtorej godziny.

W międzyczasie wrzućcie rodzynki do soku pomarańczowego i potnijcie na kawałeczki kandyzowane skórki pomarańczy. Sięgnijcie po wyrośnięte ciasto i umieśćcie je w robocie kuchennym (z założonym hakiem), dodajcie mąkę, jajko i rum. Należy uruchomić urządzenie, aby zaczęło mieszać ze sobą składniki. Dorzucajcie pokrojone na kawałeczki masło, odczekując przed wrzuceniem kolejnej kosteczki, aż poprzednia całkowicie się wchłonie. Kiedy ciasto będzie gęste, wyłączcie robota. Macie teraz dwie możliwości: możecie przerzucić ciasto do miski, zakryć folią spożywczą i pozostawić na 12 godzin w lodówce do wyrośnięcia, a następnie wyciągnąć i pozostawić w temperaturze pokojowej. Albo, jeżeli nie macie tyle czasu, można od razu dorzucić kandyzowane owoce i nasiąknięte rodzynki i wymieszać robotem kuchennym (z użyciem haka), żeby zostały rozprowadzone w cieście. Następnie wyjmijcie ciasto z robota i podzielcie je na dwa kawałki: jeden o masie 250g i drugi 470g. Ten drugi ułóżcie w kształcie prostokąta i zwińcie go, rozpoczynając od krótszej strony. Ułóżcie ten rulonik w szerszej części formy do „gołąbka” na wagę 750g. Pozostałe ciasto powinno ważyć ok 250 g, podzielcie je na dwie równe części i ułóżcie w dwóch pustych bocznych częściach formy. Przygotujcie lukier dekoracyjny, mieląc w mikserze orzechy i migdały wraz z cukrem trzcinowym. Przenieście całość do robota kuchennego z trzepaczką i dodajcie skrobię kukurydzianą, mąkę kukurydzianą wraz z białkiem jajka. Uruchomcie trzepaczkę, żeby scalić składniki. Lukier powinien na koniec mieć konsystencję kremową, a nie płynną. Udekorujcie powierzchnię „gołąbka” lukrem, pomagając sobie łyżką. Pozostawcie do wyrośnięcia na półtorej godziny w wyłączonym piekarniku z włączonym światłem, aż do chwili, kiedy ciasto urośnie do brzegu formy. Zanim włożycie ciasto do pieczenia, udekorujcie je granulkami cukru, kawałkami migdałów i całymi migdałami. Całość należy piec w piekarniku rozgrzanym wcześniej do temperatury 160 stopni przez 50 minut (lub w piekarniku wentylowanym w temperaturze 140 stopni przez 40 minut), a następnie zakryć ponownie folią aluminiową i zostawić w piekarniku na 10 minut. Szybko wyjmijcie „gołąbka” z piekarnika i odwróćcie go spodem do góry, podtrzymując go dodatkowym wsparciem (możecie w tym celu użyć np. dwóch długich drutów, dwóch garnków lub dwóch rolek papieru kuchennego): dzięki temu wasze ciasto nie zapadnie się w środku.

Perugia – kultura, tradycja i centrum akademickich mediów

Tekst

Redazione

-

7 kwietnia 2015

0

tłum. Szymon Przyjemski

Razem z ówczesnym redaktorem naczelnym studenckiego Radia Sygnały (Opole), Mateuszem Herbą, wylatujemy z Wrocławia o 6 rano, by po ponad godzinie wysiąść w Monachium. Tam, dzięki dobrze zorganizowanym liniom lotniczym Lufthansy, raczymy się kawą i przy czytaniu The Times poznajemy naszych kolegów po fachu z Radio LUZ (Wrocław).

W samolocie lecącym do Rzymu siedzę obok włosko-meksykańskiej pary z młodym potomkiem na kolanach, który co rusz mnie zaczepia. Kobieta pyta, czy zatrzymuję się w Rzymie. Odpowiadam, że następnie wyruszam do położonej niedaleko Perugii, a ona entuzjastycznie wspomina mi o tym mieście, które rzeczywiście okaże się magiczne…

Perugia nie jest miejscem nastawionym wyłącznie na turystykę. To miasto kultury i tradycji. Mury oddychające ligą etruską, do której niegdyś należała Peruzja, a w każdym zakamarku historycznego muru kawiarenki i po mistrzowsku serwowana kawa. Budynek ratusza „pierwszych obywateli” Palazzo dei Priori, katedra i Fontana Maggiore położone w centralnym punkcie miasta zapierają dech w piersiach.

Stolica Umbrii tętni życiem studenckim. To tam znajduje się drugi (obok Sieny) Università per Stranieri, czyli Uniwersytet dla Obcokrajowców, których w Perugii jest sporo, w tym także Polaków. Młodzi chętnie skosztują czekolady „Baci” podczas Festa Eurochocolate czy pobawią się na Umbria Jazz Festival, który co roku przyciąga znakomitości jazzowego świata. W tym roku Perugia zainaugurowała również międzynarodowy Festiwal Mediów Studenckich, którego organizatorem była Radiophonica.com. W pierwszej edycji uczestniczyły radia z Włoch, Hiszpanii, Portugalii, Francji, Niemiec, Szwecji, Wielkiej Brytanii i Polski. Celem wydarzenia było stworzenie międzynarodowej sieci akademickich rozgłośni radiowych, a podstawą do jego zrealizowania – list intencyjny podpisany przez uczestników.

Te oraz inne kulturalne i społeczne inicjatywy pozwoliły Perugii ubiegać się o przyznanie tytułu Europejskiej Stolicy Kultury w 2019 roku, jednak tytuł ten uzyskało inne włoskie miasto – Matera.

Aldo Manuzio, ojciec współczesnej książki

Tekst

Pietro Bortoluzzi

-

7 kwietnia 2015

0

tłum. Karolina Romanow

Spróbujcie teraz, bez głębszego namysłu, wyobrazić sobie książkę, jej format, czcionkę i interpunkcję. Udało się? Świetnie. Jestem pewien, że prawie wszyscy z was wyobrazili sobie kieszonkowy, drukowany tomik, w którym kropka oddziela jedno zdanie od drugiego, z przecinkami, apostrofami, akcentami i mnóstwem średników. Ale wszystko to, zanim Aldo Manuzio nie założył w Wenecji swojej drukarni, po prostu nie istniało. W tym roku przypada 500 rocznica śmierci ojca współczesnej książki, Alda Manuzia, urodzonego w małej wiosce w regionie Lacjum, który zdecydował poświęcić się nowej wówczas sztuce drukarskiej. Przeprowadził się do Wenecji, gdzie w 1494 roku w dzielnicy Sant’Agostin założył drukarnię o nazwie „Festina lente”, czyli „Śpiesz się powoli”. Wykorzystał motto, które po raz pierwszy pojawiło się w 1498 roku w dedykacji dzieł Poliziana. Wraz z publikacją „Terze rime” Dantego w 1502 roku, po raz pierwszy pojawił się także – legendarny po dziś dzień – symbol kotwicy z delfinem, który Manuzio zapożyczył ze starej rzymskiej monety podarowanej mu przez Pietro Bembo: kotwica miała symbolizować trwałość, delfin natomiast szybkość. I właśnie z szybkością delfina drukowane przez niego tomy, dziś nazywane „wydaniami Aldine”, zyskały sławę w całej Europie. Rok 1500 zapoczątkował serię książek o nowych, mniejszych rozmiarach i w obniżonych cenach, w których po raz pierwszy użyta została grecka kursywa, przypominająca litery greckich manuskryptów, z których kopiowano publikacje drukowane. I to właśnie za sprawą „czcionek aldini” swoją nazwę zawdzięcza założona przez Manuzia Akademia Aldina, powstała w celu gromadzenia artystów i uczonych, którzy – uciekłszy z Bizancjum – schronili się w Wenecji. Następnie w roku 1501 ukazało się wydanie Wergiliusza drukowane kursywą zaprojektowaną przez bolończyka Franscesca Griffa, w krótkim czasie zyskując sławę i wielu naśladowców. Poza tym, arkusze tomu złożone były „w ósemce”, czyli w formacie znacznie mniejszym w porównaniu do nieporęcznych tomów w formacie folio (złożonych na pół arkusza, czyli na czterech stronach), lub tych „w ćwiartce” (tworzących osiem stronic). Nowy format sprawił, że po raz pierwszy w historii książka stała się poręczna, lekka i łatwa w transporcie, co radykalnie zmieniło możliwości i zwyczaje czytelnicze. Dzieła drukowane przez Alda Manuzio nawet dziś, ponad pięć wieków później, wzbudzają zainteresowanie i podziw: 130 wydań po łacinie, grece i w języku volgare, opublikowane przez niego w ciągu 20 lat działalności, po dziś dzień są obiektem badań na całym świecie. Można śmiało powiedzieć, że stworzony przez niego katalog stanowi rodzaj encyklopedii nauk humanistycznych.

PartnersPol Group, zawsze o krok do przodu

Tekst

Redazione On-line

-

22 marca 2015

0

Pierwsza spółka w grupie – Partners, została założona pod koniec 1997 roku. Na początku firma świadczyła usługi w zakresie transportu międzynarodowego. W trakcie rozwoju i w związku z rosnącymi potrzebami obsługiwanej przez Partners włoskiej firmy z branży AGD, doszło do otwarcia pierwszego magazynu. Wkrótce zaczęli się pojawiać nowi klienci z innych branż, m.in. z branży spożywczej, dla których konieczne stało się uruchomienie nowych linii produkcyjnych.

Aktualnie Partners działa w ramach PartnersPol Group. W skład grupy wchodzą dwie spółki: PartnersPol Group Sp. z o.o. oraz Partners Sp. z o.o., które oferują kompleksowe usługi logistyczne w magazynach połączone z transportem krajowym (załadunki cało-pojazdowe oraz częściowe) oraz międzynarodowym. Magazyny o powierzchni całkowitej blisko 90 tys. m2 zlokalizowane są w kilku miejscowościach na terenie Polski. Niektóre z nich zapewniają kontrolowaną temperaturę i wilgotność. Wysoką jakość usług potwierdzają certyfikaty: ISO 9001:2008, ISO 14001:2004, HACCP, IFS LOGISTIC oraz świadectwo AEO. Korzystając z nowoczesnych narzędzi, wieloletniego doświadczenia oraz know-how firma znajduje rozwiązania dopasowane do potrzeb Klientów.

W ramach grupy działa w Polsce 6 oddziałów. Każdy z nich realizuje projekty niezależnie, ale wszystkie oddziały są zintegrowane tworząc PartnersPol Group. To pozwala budować strategię dla całej grupy, w obrębie wszystkich obszarów działania.

Na stałe zatrudnionych jest blisko 400 pracowników. Natomiast w akcje co-packingowe, w zależności od typu kampanii, czy okresu ich trwania zaangażowanych jest dodatkowo średnio w skali roku ponad 2.000 osób. Kadra zarządzająca jest zarówno narodowości włoskiej, jak i polskiej.

PartnersPol Group planuje podwoić obroty grupy w ciągu najbliższych trzech lat działania, równocześnie dbając o podwyższanie kwalifikacji pracowników oraz pogłębianie ich wiedzy. Szczególną uwagę przywiązuje do najwyższej jakości usług i relacji z Klientami, profesjonalizm, elastyczność działania oraz innowacyjność, konieczną do dalszego, dynamicznego rozwoju.

Strona www: www.partnerspol.pl
Facebook: www.facebook.com/Partnerspol-Group-216941611792863

Białe złoto Włoch

Tekst

Redazione

-

5 marca 2015

0

tłum. Marta Pawska

Jest jedną ze wspaniałości kuchni włoskiej. Tak smaczna, że niezliczona jest grupa jej amatorów, gotowych na wszystko, aby jej spróbować. I tak piękna, o bieli pamiętającej marmurowe dzieła Canovy, o kształcie przypominającym krągłe damy Botero.

Mówimy o Mozzarelli di Bufala Campana, prawdziwej ikonie smaku Made in Italy, niezwykłej ambasadorce kuchni włoskiej. Trudno jest jej nie kochać, o czym świadczy rzesza fanów ze wszystkich kontynentów, w tym licznych gwiazd kina, teatru, sportu i polityki. Państwo Obama często jadali mozzarellę di bufala w ustronnej restauracji w Waszyngtonie, białe złoto Włoch jest pasją niemieckiej kanclerz Angeli Merkel oraz angielskiego premiera Davida Camerona. Łakomi jej są również mistrzowie sportu – Roger Federer oraz Lionel Messi. Uwielbiają ją również osoby ze świata show-biznesu, Lady Gaga wykupuje całe zapasy, mówią o niej członkowie Coldplay, a w Hollywood najbardziej chwalą ją Julia Roberts i Leonardo DiCaprio. Podczas podróży poślubnej we Włoszech, Mark Zuckeberg, ojciec Facebooka, nigdy nie przepuścił okazji, by spróbować mozzarelli.

Wszyscy pragną odnaleźć ten autentyczny, prawdziwy smak, oznaczony logiem Kontroli Pochodzenia. Ponieważ, jak to zwykle z dziełami sztuki bywa, również Mozzarella di Bufala podlega tysiącom prób imitacji na całym świecie. Jednak nędzne kopie nawet w najmniejszym stopniu nie przypominają smaku i świeżości oryginału, pieszczącego podniebienia delikatnym, a zarazem wyrazistym smakiem mleka, a także elastycznością tak charakterystyczną, że niemalże niemożliwą do podrobienia.

Historia mozzarelli może sięgać wielu wieków, nawet tysiącleci, według ostatnich badań przodek mozzarelli mógł pojawić się nawet 5000 lat p.n.e. Jeśli jednak chemy trzymać się historycznych dokumentów, możemy mówić o pierwszych hodowlach bawołów około roku tysięcznego. Pierwsze odniesienia do terminu mozzarella pojawiają się w XII wieku, kiedy to zakonnicy z monasterium z San Lorenzo di Capua przechodzącym pielgrzymom zwykle oferowali chleb z mozzarellą. Wyjaśniając im, że słowo „mozzarrella” pochodzi od gestu wykonywanego kciukiem i palcem wskazującym, dzięki któremu odrywano kawałki ciągnącego się makaronu, nadając w ten sposób klasyczny kształt produktu.

Początkowo mozzarellę jadano tylko w okolicach jej produkcji, głównie w Kampanii. Jednak już około roku 1400 rozprzestrzeniła się ona na inne terytoria. Udało jej się uwieść królową uwodzicielek, Lucrezię Borgię, która zapoczątkowała produkcję mozzarelli w północnych Włoszech. Czarowi tego wspaniałego produktu nie oparł się również Bartolomeo Scappi, osobisty kucharz sześciu papieży, a także prekursor nowoczesnych szefów kuchni – celebrytów, który całkowicie poddał się smakowi naszej głównej bohaterki, stanowiącej olbrzymi rozdział jego kuchennej sztuki.

Powoli przechodząc do naszych czasów, zauważamy, że mozzarella zajmuje już główne miejsce na stołach wielu gourmet na całym świecie. Od 1981 nad jakością tego produktu czuwa tzw. Konscorcjum ds. Ochrony, sprawiając, że mozzarella jest jednym z najbardziej chronionych produktów na świecie. Konsorcjum monitoruje wszystkie obszary jej produkcji, głównie cztery regiony włoskie (Kampanię, Lacjum, Apulię i Molise), chociaż najważniejszym punktem produkcyjnym są prowincje Caserta i Salerno, które odpowiadają za 90% całkowitej kontrolowanej produkcji i podsycają dyskusję pomiędzy zwolennikami mozzarelli salernitańskiej oraz fanami tej z Caserty.

Kolejny spór dotyczący tego klejnotu dotyczy sposobu jego spożywania. Puryści wolą ją „czystą”, argumentując, że tylko w ten sposób można w pełni docenić jej smak. Z drugiej strony jest również wielu tych, którzy wolą widzieć ją „interpretowaną” w kuchni, czyniąc z niej główną bohaterkę wielu dań, którym podarowuje swą niepodważalną klasę. Jednym z nabardziej znanych we Włoszech wydarzeń kulinarnych jest „Ulica Mozzarelli”, happening odbywający się w magicznym Paestum, który co roku, w maju, gromadzi najbardziej szlachetnych włoskich i zagranicznych szefów kuchni, przygotowujących przepisy dla Jej Wysokości Mozzarelli, by mogła świecić niczym gwiazda nad gwiazdami. Należy pamiętać również o tym, co działo się w odległym 1889 roku, kiedy to najsłynniejszy wytwórca pizzy z Neapolu, Raffaele Esposito, pokazał Królowej Marghericie pizzę stworzoną na bazie pomidorów, bazylii i oczywiście Mozzarelli di Bufala Campana. Doceniona przez królową stała się daniem, które aż do dziś pozostaje jednym z najsłynniejszych i najczęściej spożywanych: Pizza Margherita.

Dokonał się wielki postęp i należy zwrócić uwagę na ważne liczby dotyczące certyfikowanej Mozzarelli di Bufala Campana: ponad 100 serowarni, około 1500 hodowli, które w sumie dają 300 000 bawołów oraz potwierdzone spożycie oscylujące na poziomie około 500 milionów euro rocznie, w porównaniu z 40 tysiącami wyprodukowanych ton. Wielka część wyprodukowanej mozzarelli podróżuje po całym świecie, rozpieszczając podniebienia wielu pasjonatów.

Sandra Burek

Tekst

Redazione

-

4 marca 2015

0

tekst: Katarzyna Kurkowska

Absolwentka wydziału malarstwa Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Dwa lata po obronie pracy dyplomowej ma już na swoim koncie udział w licznych wystawach, głównie w Polsce – odwiedziła ze swoimi dziełami m.in. Katowice, Toruń czy Wrocław. Strzałem w dziesiątkę okazała się jednak decyzja o wzięciu udziału w weneckim konkursie Arte Laguna w 2013, gdzie zdobyła jedną z głównych nagród, w ramach której w 2014 roku wybrała się do rezydencji Loft Miramarmi w Vicenzy, by tam po raz pierwszy zetknąć się z medium, jakim jest kamień.

Powiedz, czym jest dla Ciebie sztuka?

Sztuka jest pojęciem otwartym, które zakłada niemożność stworzenia jakiejkolwiek poprawnej definicji; w moim odczuciu potrzeba taka w wypadku sztuki po prostu nie istnieje, a najbliższym jest mi stwierdzenie Josepha Kosutha: „Sztuka nie jest czymś, sztuka jest wszystkim, za wyjątkiem tego, co może być do niej podobne”. Proces kreacji jest poetyką odkrywania świata w doświadczeniu wewnętrznym, które łączy przedmiot z podmiotem, i jest zarazem sednem cudownej tajemnicy. Sztuka staje się swoistym uprawianiem metafizyki, przenosząc problem artystycznego poznania w wymiar duchowy, w którym paralelna relacja zachodząca pomiędzy krytyczno-analitycznym dyskursem sztuki a mechanizmami percepcji buduje zależność między gramatyką języka artystycznego a sferą znaczeń.

Skąd dowiedziałaś się o konkursie Arte Laguna?

O samym konkursie poinformował mnie przyjaciel, z którym miałam przyjemność razem studiować, a zdecydowałam się wziąć w nim udział, ponieważ jest to jedna z form pokazania swojej pracy szerszemu gronu odbiorców.

Co dała Ci wygrana w konkursie?

Przede wszystkim nowe doświadczenie. Nigdy dotąd nie pracowałam z medium, jakim jest kamień, i nie miałam świadomości jego ogromnego potencjału. Zderzenie z rzeczywistością czekającą na artystów po latach spędzonych pod kloszem akademii i bycia całkowicie nieświadomym zależności panujących między galeriami, instytucjami i kuratorami, zniechęca niejednego artystę do dalszej drogi twórczej. W tym momencie możliwość odbycia rezydencji była bardzo ważnym etapem mojej edukacji i rozwoju, a tym samym motywacją dającą nową perspektywę do dalszego twórczego działania. Był to moment, w którym nie musiałam martwić się o byt i mogłam poświęcić całą swoją uwagę realizacji projektu, dzięki czemu powstało kilka dodatkowych pomysłów do dalszej pracy. Przede wszystkim jednak powstał nowy projekt zatytułowany „Czas kamienia”, którego realizacji towarzyszyła wystawa zorganizowana w Galerii Loft Miramarmi.

Jakie prace zaprezentowałaś w Wenecji?

Była to książka artystyczna zatytułowana „Deklinacja kąta”. Celem pracy było poszukiwanie wizualnej formy pamięci, gdzie metodą stała się świadoma rezygnacja nie tylko z próby prezentowania jej samej, ale też zredukowanie jej do prostej formy i ujęcie jako składowej w procesie zapamiętywania. „Deklinacja kąta” stanowiła początek cyklu prac zatytułowanych „Algorytmy cięcia – gięcia”, będących rozbudowaną formą jednego z interesujących mnie zagadnień, jakim jest pamięć.

Czy miałaś okazję współpracować z włoskimi artystami?

Poza mną w rezydencji brał udział Christian Fogarolli i to z nim dzieliłam przestrzeń pracowni podczas całego pobytu. Wiele czasu spędziliśmy na rozmowach o sztuce i realizowanych projektach. Wydaje mi się jednak, iż w moim przypadku nie miała tak wielkiego znaczenia współpraca z samym artystą, jak po prostu interakcja z drugim człowiekiem. Mam tu na myśli ludzi, których dane było mi poznać podczas rezydencji, a którzy w kwestii formalnej okazali się nieocenieni i tak samo jak Christian towarzyszyli całemu procesowi twórczemu.

Obecnie mieszkasz w Norwegii. Polska to nie jest dobry kraj dla artystów?

Wydaje mi się, że każdy kraj jest tak samo dobry dla artystów i na pewno sztucznie narzucone granice nie powinny stanowić o rozwoju jednostki. Norwegia należała zawsze do krajów, których kulturę ceniłam i które chciałam bliżej poznać, podobnie jak Włochy, Wielką Brytanię, Irlandię, Japonię czy Francję – a to tylko kilka przykładów z otaczającego nas świata. Parafrazując tezę 5.6 Wittgensteina, granice naszego języka wyznaczają granice naszego świata, w tym wypadku staram się przekroczyć ich jak najwięcej. Ponadto, jak już wcześniej wspomniałam, sztuka jest pojęciem otwartym, oznacza to również brak możliwości zamknięcia jej w jakichkolwiek narzuconych granicach, czy to etnicznych, ekonomiczno-społecznych, czy też terytorialnych. Każdy z nas jest obywatelem świata, bez względu na to skąd pochodzi i gdzie mieszka, znaczenie mają tylko ludzie i konteksty, które prowadzą do ciągłego rozwoju.

Sandra Burek

Jakie jest twoje przygotowanie do wykonywanego zawodu?

Przez trzy lata studiowałem architekturę we Florencji. Ogólnie lubię sztukę; w czasie studiów zacząłem tworzyć różne przedmioty, głównie błyszczące rzeźby: oryginalne lampy, czy ogólnie rzeźby nieco większe od biżuterii. Bardzo lubiłem pracować z różnymi materiałami, a w szczególności z metalami, więc musiałem pogłębić wiedzę na temat ich obróbki. Czułem, że znajomość technik produkcji biżuterii może stać się użyteczna w mojej pracy: biżuteria to bardzo drobne przedmioty, do wykonania harmonijnego modelu używa się wyrafinowanych technik, które pozostawiają minimalny margines błędu. Postanowiłem więc nauczyć się modelować biżuterię, aby później móc używać poznanych metod i technik do produkcji przedmiotów własnego pomysłu. Zapisałem się do szkoły jubilerskiej we Florencji, do której uczęszczałem przez dwa lata. Po zakończeniu nauki dostałem dobrą ofertę pracy. Mój mistrz zaproponował mi pracę modelarza w dużej firmie: tak zacząłem projektować i konstruować biżuterię. W roku 1999 zwolniłem się z firmy i otworzyłem własną działalność, tworząc linię biżuterii Idrus.

Ile czasu potrzeba na stworzenie przedmiotu od zera?

Niekiedy wykonuję w tym celu 5-10 prób. Lubię dążyć do perfekcji. Niektóre przedmioty udają się już za pierwszym razem. Należy przestudiować proporcje, a potem myśli się o konstrukcji i o ewentualnych poprawkach. Jednak zawsze trzeba na to dużo czasu. Każdy przedmiot zaczyna się od pomysłu. Potem rozwija się tę koncepcję, wykonując szkice i projektując w trójwymiarze na komputerze. Potem realizuję metalowy prototyp, który konstruuję w całości ręcznie, aby odmierzyć proporcje i ocenić efekt estetyczny. Kiedy prototyp jest gotowy i jestem z niego zadowolony, kontynuuję produkcję przedmiotu z użyciem wybranych materiałów (zazwyczaj 18-karatowego złota, diamentów i kamieni szlachetnych). Czasami są to pojedyncze przedmioty, ale niekiedy produkuję całe serie tego samego modelu. W każdym razie z pomocą nowoczesnych technologii, każdy przedmiot wykonywany jest ręcznie według wiekowej tradycji złotniczej.

Kto dostarcza ci materiały?

Złoto kupuje się w banku metali. Jeśli chodzi o diamenty i inne kamienie szlachetne, mam wielu dostawców; jednego z Ameryki, jednego z Antwerpii (Belgia)… Kamienie te pochodzą z miejsc ich występowania: diamenty z Afryki, szafiry i szmaragdy z Ameryki Południowej.

Opowiedz nam o swoich ulubionych modelach.

Tak naprawdę nie mam „ulubionych modeli”, ale na pewno jestem bardziej przywiązany do niektórych z powodu ich znaczenia, a także popularności. Taką kolekcją jest np. Magia. Z początku była to tylko seria pierścionków, ale potem doszedł jeszcze wisior i kolczyki, a w przyszłości być może wzbogaci się ona o jeszcze inne przedmioty. Bardzo podoba mi się wszechstronność wykonywanych przeze mnie przedmiotów. Podoba mi się, kiedy biżuteria zmienia się i przybiera nowe formy czy nowe kolory pod wpływem chwilowej zachcianki. Uważam, że kolekcja Magia właśnie tym się charakteryzuje. Wystarczy wymienić środkową część, wybierając inny kolor złota, kamieni czy emalii, a przedmiot zupełnie zmienia swój wymiar estetyczny, tak jakby był czymś innym, nowym. Lubię, kiedy wykonanym przeze mnie modelem można się bawić, tak jak w przypadku Magii. Inna moja ulubiona kolekcja to Onda (Fala), na którą składają się pierścienie przegubowe, bardzo wygodne. Wygoda mojej biżuterii jest dla mnie priorytetem. Również kolekcja Forma ze swoimi czystymi liniami jest mi bliska. Była jedną z pierwszych, które zaprojektowałem dla Idrusa.

Kim są twoi klienci?

Są to osoby z okolicy, ale i z całego świata. Stany Zjednoczone, Japonia… Nie mam jeszcze klientów z państw arabskich. Obecnie staram się wejść na ten rynek, ale do tego potrzeba odpowiednich kontaktów. Zdobyłem jeden do Dubaju, zobaczymy, czy uda się nawiązać współpracę. Biżuteria to skomplikowana sprawa, ponieważ przedmioty te mają określoną wartość, nie można ich wysłać za granicę w celach pokazowych – to ty musisz pojechać do klienta. Tak więc państwa arabskie, ale też Rosja czy Chiny to dla mnie ciągle jeszcze rynki do odkrycia. Większość moich klientów to Japończycy, Koreańczycy, Niemcy, Francuzi i Włosi. Małym firmom zawsze trudniej jest wejść na nowy rynek; zazwyczaj trzeba trochę zainwestować, a nie zawsze są na to środki. Jednak jeśli znajdzie się odpowiedniego sponsora-pasjonata, można wiele zdziałać!

Sycylia „Lamparta”

Tekst

Amelia Bucalo Triglia

-

4 marca 2015

0

„Coś musiało się zmienić, aby wszystko pozostało tak jak wcześniej”, powiedział Burt Lancaster w „Lamparcie”. Jeśli chce się poznać i zrozumieć Sycylię, Sycylijczyków, mieszankę historii, tajemnic i legend tej wspaniałej wyspy, należy przeczytać „Lamparta” Giuseppe Tomasiego di Lampedusy i obejrzeć niesamowity film w reżyserii Luchino Viscontiego z Paolo Stoppą, Claudią Cardinale, Alainem Delonem i Burtem Lancasterem, dając się uwieść filmowej historii, która w 1963 roku zdobyła Złotą Palmę podczas XVI Festiwalu Filmowego w Cannes.

„Lampart” opowiada historię księcia Fabrizia Saliny, który – po przybyciu Garibaldiego na Sycylię – jest świadkiem upadku arystokracji, którą on sam tak godnie reprezentował, i nadejścia ery kombinatorskiego mieszczaństwa w uosobieniu Calogero Sedary. Sycylia magicznie oczarowuje swoimi kolorami, smakami, zapachami i niebezpiecznie uderza do głowy, przyjemnie zakłócając życie setkom obcokrajowców, którzy, raz ją odwiedziwszy, zdecydowali się pozostać tam na zawsze. Jednocześnie jest ona jednak dręczona przez tego, kto nią zarządza i trwoni jej niepowtarzalne cuda natury i sztuki. Aby poznać nastroje, trendy i plany współczesnego społeczeństwa, udałam się na rozmowę z „ostatnim lampartem”, Gioacchino Lanza Tomasim, księciem Palmy, adoptowanym synem Giuseppe Tomasiego di Lampedusy, autora słynnej powieści.

Po śmierci sycylijskiego pisarza, zachowując żywą o nim pamięć, z wielką elegancją zebrał pozostawione przez niego dziedzictwo intelektualne i odzyskał – po latach żmudnej, cierpliwej odbudowy – jego ostatni dom, w którym obecnie mieszka z żoną Nicolettą. Gioacchino Lanza Tomasi jest eleganckim i czarującym mężczyzną o wszechstronnym intelekcie, absolutnie oryginalnym i nietypowym. Profesor historii muzyki na Uniwersytecie w Palermo, były dyrektor Instytutu Kultury Włoskiej w Nowym Jorku, a także dyrektor Teatru San Carlo w Neapolu. Gioacchino Lanza Tomasi jest jednym z najważniejszych znawców opery; kilka tygodni temu został nominowany przez ministra kultury włoskiej, Daria Franceschiniego, nowym dyrektorem Instytutu Narodowego Dramatu Starożytnego w Syrakuzach. Instytut ten ma za zadanie tworzenie i wystawianie tekstów dramatycznych greckich i łacińskich w Teatrze Greckim w Syrakuzach oraz w innych znaczących teatrach, szerząc w ten sposób kulturę klasyczną.

„Instytut ten jest jak klejnot, z którym należy obchodzić się delikatnie”, wyjaśnia Gioacchino Lanza Tomasi. „Wiekowa sycylijska rzeczywistość, która dziennie może pomieścić do 6000 osób przez 45 dni spektakli, zarabiając ponad 3 miliony euro rocznie, czyli więcej niż wszystkie włoskie teatry stałe. Tragedie wystawiane są o zachodzie słońca, tak jak zwykli to robić Grecy. Są krótkie, a liczna publiczność docenia cały kontekst przedstawienia. Tragedie te ukazują wielki teatr bohaterów, gwiazd spektaklu i uznanych aktorów. Doceniają je także goście zagraniczni, którzy jednak do końca nie rozumieją tekstu. Dlatego też jeśli udałoby się dołączyć do przedstawień choreografię, tak jak niegdyś miało to miejsce w teatrze starożytnym, można by trafić do większej liczby odbiorców. Należałoby wówczas zaplanować promocję kalendarza spektakli na arenie międzynarodowej, co dziś, realizując wszystko poprzez instytucje publiczne, jest trudne do osiągnięcia.”

Ty, który podróżowałeś po świecie i przewodniczyłeś Instytutowi Kultury Włoskiej w Nowym Jorku, co byś zrobił, aby wyróżnić Sycylię na arenie międzynarodowej?

Przede wszystkim promocja kultury jest słaba i nieskuteczna. Ponadto nędzne i często zniszczone budownictwo zrujnowało niektóre z największych atrakcji wyspy. Estetyczny upadek starych miast, w szczególności Palermo, jednego z najbardziej reprezentatywnych ośrodków cywilizacji śródziemnomorskiej, rozgrywa się na oczach wszystkich. Proszę pomyśleć o Bagherii i wielu innych miasteczkach w prowincji Palermo. Podstawową wadą jest to, że Sycylijczycy w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat dbali przede wszystkim o interesy rodzinne społeczności rolniczej, która marzy o przemianie w urzędniczy proletariat, i nie zwracali uwagi na potrzeby reklamy międzynarodowej. Sprzedaż na rynku turystycznym miasteczek Alcamo Marina, Termini Imerese czy Gela jest naprawdę mało prawdopodobnym przedsięwzięciem.

Dziś już nawet sam krajobraz jest oszpecony, być może bezpowrotnie. Weźmy na przykład Conca d’Oro, dolinę San Martino delle Scale czy Gangi. No właśnie, Gangi zostało nazwane miejscem najbardziej sprzyjającym napływowi turystów. Obecnie jednak sprzyja napływowi Sycylijczyków, wabionych przez domy do remontu sprzedawane po 1,00 €, a nie cudzoziemców, którzy bez wątpienia wolą dziewiczą dolinę Castelbuono. Sukces Val di Noto zależy od większego poszanowania centrów historycznych i krajobrazu. Sycylia może stać się hitem na rynku turystycznym, a wszystko to dzięki wyjątkowym atrakcjom, jakimi dysponuje: zabytkom przypominającym o wielkich starożytnych cywilizacjach, urbanistyce, architekturze i w końcu pięknu wielkich przestrzeni i krajobrazu, ale niestety wiele rejonów wyspy – jak na przykład dolina Agrigento – niegdyś wspaniałe miejsca są obecnie zniszczone i oszpecone miejskim krajobrazem.

Za czasów mojej młodości miasto Agrigento zaczynało się od nowogreckiego dworca kolejowego, dalej wznosiło się wzdłuż ulicy Atenea, aż do katedry i niezwykłego muzeum. Dzisiaj wszystko jest zniszczone i nie nadaje się do użytku. Napływ turystyki, jaki obserwujemy w Valle dei Templi, nie dociera jednak do centrum historycznego. Katedra jest w niebezpieczeństwie i być może pewnego dnia okaże się, że została zrównana z ziemią tak jak Kościół Santa Maria del Bosco, zawalony trzy lata po trzęsieniu ziemi w Belice.

Jeśli chodzi o promocję regionu, to Mediolańska Międzynarodowa Giełda Turystyki nie inwestuje w biura podróży, a to właśnie one decydują o tym, czy milion turystów wybierze się na wakacje do Grecji czy na Sycylię. Wiele potencjalnych inwestycji turystycznych okazało się bublami.

Polityka turystyczna regionu powinna postawić na inicjatywę prywatnych przedsiębiorstw. Innymi słowy: należy pójść inną drogą. Fakt, że Sycylia liczy się w branży turystycznej na tym samym poziomie co Malta i 10 razy mniej niż Baleary, jest dość szokujący. Val di Noto czy Ortigia nie stanowią celu turystów. Inwestowanie w odzyskanie i ochronę dziedzictwa kulturowego zadecyduje o wykluczeniu lub powrocie do życia.

W 2014 roku region Sycylia, Filmoteka Narodowa oraz Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa stworzyły wystawę „Dawno temu na Sycylii: 50 lat Lamparta”. Twoim zdaniem wydarzenie to było znaczące i sprzyjające umiędzynarodowieniu?

Wystawa ta to podróż poprzez powieść Giuseppe Tomasiego di Lampedusy i twórczość Luchino Viscontiego, ukazująca tamtejsze wydarzenia poprzez główne sceny filmu: bitwę w Palermo, podróż i przystanek w Donnafugata i w końcu nostalgiczną puentę z długim tańcem i epilog o świcie. Fotografie sceniczne wraz z dokumentami, listami, szkicami i kostiumami stanowią idealną „opowieść filmową” doprawioną wywiadami (w których uczestniczyło ponad 30 świadków), w tym z Goffredo Lombardo, Burtem Lancasterem, Suso Cecchi d’Amico, Giuseppe Rotunno, Claudią Cardinale czy Pierem Tosi. Jest to na pewno dobry sposób promowania Sycylii, tak samo jak przyznawanie Nagrody Giuseppe Tomasiego di Lampedusy, za którą stoi jury o wysokich kwalifikacjach, i która uhonorowała twórczość pisarzy takich jak Abraham Yehoshua, Mario Vargas Llosa i Javier Marías. Jeśli chcemy zwiększyć liczbę ofert skierowanych do zagranicznych turystów, to należy postawić na atuty regionu: krajobraz, miasta sztuki, wino i gastronomię.

Które z Twoich życiowych doświadczeń wspominasz najlepiej?

Miałem dwadzieścia osiem lat, kiedy kręcono „Lamparta”, a dwadzieścia cztery, kiedy Franco Rosi i Suso Cecchi D’Amico kręcili „Il Bandito Giuliano”. Wówczas moja rodzina była bliska bankructwa, tak jak wszyscy właściciele gospodarstw rolnych, na które w tamtym czasie nakładane były niewyobrażalne podatki, a na Sycylii nie było pracy. Poznałem wówczas w Palermo scenarzystkę Suso Cecchi D’Amico i jej męża Fedele D’Amico, wspaniałego muzykologa polemistę.

Zacząłem wyjeżdżać do Rzymu. Tam kręciło się wówczas 600 filmów rocznie. Rzym był stolicą przemysłu filmowego, a ja, na swoje szczęście, stałem się ulubionym uczniem Lele D’Amico. Dzięki niemu zostałem profesorem. Były to lata 60., życie we Włoszech było piękne, żywe. Ryczące lata 60… to był naprawdę wspaniały czas. Era konsumpcjonizmu miała dopiero nadejść, a życie – jeśli nawet nie zawsze łatwe – było motywujące. Katastrofa oświecenia wydawała się być tylko prowokacją Horkheimera i Adorna. Dziś żyjemy w świecie, który – wydawać by się mogło – neguje ostatnie 3000 lat cywilizacji. Cywylizacji, która, zaczęła się w starożytnej Grecji, umocniła się w świeie żydowsko-chrześcijańskim i zakończyła się, dotarłszy do ery oświecenia. W latach sześćdziesiątych również w następstwie procesów norymberskich (zdefiniowanych jako konieczność zaprzestania okrucieństwa i zniesienia bezkarności rządzących) nikt by nie pomyślał, że 50 lat później ścinać się będzie głowy wrogów i wysyłać je zwycięzcom jako trofeum lub groźbę. Zegar historii zdaje się zawracać. Dziś wspólnota obywatelska zniknęła. Prawa człowieka wydają się być jakimś staroświeckim obyczajem, tortury i morderstwa są potępiane słowem, lecz praktykowane czynem. Różnice i bariery stłumiły miłość.

Tymczasem zrobiło się ciemno, a moja kawa się skończyła. Dziękuję za miłą rozmowę i żegnam się. Odprowadza mnie księżna Nicoletta Lanza Tomasi, z którą spotkam się następnym razem, aby dowiedzieć się nieco więcej o jej intrygującym życiu i móc podziwiać ze spokojem szczegóły ich wspaniałego pałacu. Dzięki temu spotkaniu poznałam kolejny ciekawy kawałek historii i naszła mnie ochota, aby obejrzeć po raz setny film, który ukazuje oblicze Sycylijczyków: „Lampart”.

tłumaczenie pl: Magda Karolina Romanow-Filim
foto: Giovan Battista Poletto / Titanus

Ludmiła Piestrak: “Muzykę warto zrozumieć”

Tekst

Redazione

-

4 marca 2015

0

zdj. Anna Łagosz

Swoim niezwykłym spojrzeniem na muzykę dawną podzieliła się ze mną Ludmiła Piestrak – skrzypaczka Zespółu Instrumentów Dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej ,,Musicae Antiquae Collegium Varsoviense’’.

Gdzie uczyłaś się grać na skrzypcach?

Najpierw ukończyłam Szkołę Muzyczną I stopnia i Liceum Muzyczne w Rzeszowie. Później dostałam się na Akademię Muzyczną we Wrocławiu, gdzie przez pięć lat grałam na skrzypcach współczesnych. Po tych studiach dostałam się jeszcze raz na tę samą Akademię, lecz tym razem wybrałam skrzypce barokowe.

Czemu zdecydowałaś się studiować grę na instrumencie dawnym?

Wydaje mi się, że na moją decyzję wpłynął mój pierwszy projekt na skrzypcach barokowych. Gdy byłam na I roku studiów (na skrzypcach współczesnych), trafiłam do zespołu kameralnego, który prowadził Jan Tomasz Adamus – obecny dyrektor Capelli Cracoviensis. Spodobała mu się moja ekspresja gry, więc zaproponował mi, abym wzięła udział w projekcie barokowym, który organizował w Niemczech. Mieliśmy wykonać tam piękny koncert ,,Na Boże Narodzenie’’ Corellego. Nie wiedziałam wtedy, na czym polega gra na instrumencie dawnym, jednak zapewniono mnie, że to nic trudnego. Gdy na pierwszej próbie do koncertu nastroiłam instrument, a następnie zaczęłam grać, nie mogłam uwierzyć w to, co usłyszałam. Brzmienie barokowych skrzypiec było dla mnie zaskoczeniem, a także odkryciem. To właśnie po tym wyjątkowym koncercie uświadomiłam sobie, że to jest to, co chcę robić, i że właśnie w taki sposób chcę się wyrażać artystycznie. Zmieniło to calkowicie moje spojrzenie na muzykę.

Jacy są Twoi ulubieni kompozytorzy barokowi?

Dla nas, skrzypków, oczywiście podstawą jest twórczość Vivaldiego. Oprócz tego bardzo lubię Monteverdiego, Haendela, czy ,,Concerti grossi’’ i ,,Sonaty na skrzypce’’ Corellego. Dużą sympatią darzę także angielskiego kompozytora Henry’ego Purcella.

Czy brałaś udział w jakichś ciekawych projektach za granicą?

Najmilej wspominam udział w projekcie ,,I Giovani dell’Academia”, który został zorganizowany przez fundację ,,Academia Montis Regalis’’. W ramach tego projektu często wyjeżdżałam do Włoch, poznałam wielu włoskich muzyków, a także udało mi się współpracować z topowym skrzypkiem barokowym – Enrico Onofrim, który jest koncermistrzem jednego z najważniejszych barokowych zespołów w Europie ,,Il Giardino Armonico’’.

Czy uważasz, że znajomość włoskiego może być przydatna dla instrumentalisty?

Instrumentaliści muszą znać przede wszystkim włoską terminologię, której używa się w oznaczeniach muzycznych. Terminy te poznaje się w zasadzie od samego początku edukacji muzycznej. Moim zdaniem ich znajomość może okazać się dobrą podstawą do kontynuacji nauki włoskiego!

Czy wyjaśnisz nam, na czym polegają historyczne praktyki wykonawcze?

Granie na skrzypcach barokowych to wykonawstwo historycznie poinformowane. Staramy sie odwtarzać muzykę z tamtego okresu w taki sposób, w jaki była wykonywana wtedy. Korzystamy z rozmaitych traktatów, które powstawały w tamtym czasie. Na koncertach gramy na autentycznych instrumentach historycznych albo na ich kopiach.

Co jest w takim wykonawstwie wyjątkowe?

Brzmienie historyczne nadaje muzyce przede wszystkim autentyczności. Moim zdaniem, będąc instrumentalistą, warto rozumieć, co się gra i zdawać sobię sprawę, że muzyka to nie są jedynie nuty, które się odtwarza, tylko że zawiera ona w sobie coś wyjątkowego. Świadomość tego, jak wykonywano dawniej dany utwór czy kompozycję, może dać wiele nie tylko instrumentaliście, ale i słuchaczowi. Wykonawca, rozumiejąc co gra, jest w stanie lepiej dzielić się muzyką i ułatwić sluchaczowi zrozumienie jej przesłania.

Czy działasz także poza Warszawską Operą Kameralną?

Oczywiście, biorę udział w różnych projektach. Jestem współorganizatorką Międzynarodowej Letniej Szkoły Muzyki Dawnej w Lidzbarku Warmińskim. Szkoła ta działa przy Festiwalu Varmia Musica. Nie ukrywam, że oprócz Opery Kamerlanej jest to mój drugi, najważniejszy projekt. W najbliższym czasie (17 marca 2015, godz. 19:00) będę także występować w Filharmonii Narodowej podczas spektaklu muzycznego ,,Baroque Living Room’’.

Strony internetowe:

festiwal Varmia Musica – http://www.varmiamusica.pl

strona Warszawskiej Opery Kameralnej – http://www.operakameralna.pl

Tak czy nie dla glutenu?

Tekst

Redazione

-

1 marca 2015

0

foto: alfemminile.com

tłum.: Natalia Dąbrowska

Nieraz zadawałam sobie to pytanie: tak czy nie dla glutenu? Czy ma sens dobrowolne rezygnowanie z moich ulubionych produktów w nadziei na niemal cudowne samopoczucie, którego tak naprawdę nikt nie może obiecać?

Podobnie jak wiele osób, jestem częścią tej grupy zrezygnowanych ludzi, którzy żyją z mniej lub bardziej poważnymi objawami i chorobami, mniej lub bardziej kontrolowanymi przez leki, ale takimi, których nie da się całkowicie wyleczyć. Nagle wydaje się, że rozwiązanie jest w zasięgu ręki. Wystarczy małe wyrzeczenie, mała zmiana przyzwyczajeń. Drobnostka, przynajmniej tak się wydaje. W zależności od czasów i mody sprawca wszelkiego zła przybiera różne nazwy. Obecnie nazywa się Gluten.

Nie mówimy oczywiście o chorych na celiaklię lub nadwrażliwych na białko, ale o wszystkich innych (najwyraźniej wielu) osobach, którym – chociaż nie cierpią na żadne rozpoznawalne choroby – zmiana diety pod tym kątem przyniosłaby korzyści. Przynajmniej według tego, co twierdzą zwolennicy diety przeciwnej glutenowi.

Tymczasem rośnie liczba konsumentów, którzy częściowo dokonują zmian w listach swoich zakupów, wybierając coraz więcej produktów pozbawionych glutenu, aby zmniejszyć jego spożycie. Termin „bezglutenowy” jest nieświadomie kojarzony ze stylem życia nie tylko zdrowszym, ale czasami nawet bardziej „light”. Jednak pokazanie tej samej konsekwencji we wszystkich momentach poświęconych na posiłek nie jest takie proste. Moda, nadmiar lub brak informacji, chęć podejmowania słusznych wyborów dla własnego zdrowia. Fałszywe przekonania i stereotypy. Rezultatem jest zawsze chaotyczne i mało świadome odżywianie się. A tymczasem biznes się kręci.

A gdybyśmy tak spróbowali jeść lepiej i zdrowiej? Stawiając na produkty sezonowe (być może ekologiczne) czy odpowiednio dobierając elementy spożywanych posiłków? Doceniając przede wszystkim produkty pełnoziarniste, a nie te rafinowane czy przemysłowe.

W rzeczywistości zboża składają się z wielu części: wewnętrznej – skrobiowej, kiełków lub zarodków, i zewnętrznej – otrębów, które tworzą warstwę ochronną wokół ziarna. W wyniku działań przemysłowych, wprowadzonych razem z nowoczesną żywnością, przyzwyczailiśmy się do postrzegania ich tylko jako oddzielnych produktów.

Ale Matka Natura nie tworzy niczego przez przypadek: błonnik spożywczy przez długi czas uważano za najbardziej pożyteczny dla naszego zdrowia składnik zbóż. Tymczasem dzisiaj coraz więcej danych potwierdza znaczenie innych substancji, które wywołują korzystne efekty, takich jak witamina E i witaminy z grupy B, liczne minerały, takie jak żelazo, magnez, cynk czy selen oraz różne ochronne związki fitochemiczne. Przyjmowane razem wzmacniają nawzajem swoje działanie i stają się wyjąkowo skuteczne w zapobieganiu wielu chorobom, takim jak pewne typy nowotworów, zaburzeniom układu sercowo-naczyniowego, cukrzycy typu 2, jak również w utrzymywaniu prawidłowej wagi ciała.

Kupowanie produktów bezglutenowych i bogatych w mąkę rafinowaną bez rezygnacji z produktów bogatych w cukry i tłuszcze jest wyborem niekompletnym i pozbawionym sensu. Dlatego też zamiast kupować biały, bezglutenowy makaron, spróbujmy tego pełnoziarnistego. Zrezygnujmy z ciastek, przekąsek, słodyczy i innych produktów bogatych w cukry proste i tłuszcze (włączając w to mocny alkohol).

Wzbogacajmy dietę, znajdując w niej miejsce dla produktów spożywczych bezglutenowych z natury: ryżu i kukurydzy, prosa, amarantusa, komosy ryżowej czy gryki. Jak również dla warzyw strączkowych, tak ważnych ze względu na zawarte w nich białko! Oczywiście nie może zabraknąć też miejsca dla owoców i warzyw, dla których nie ma ograniczeń ilościowych i których spożycie zaleca się w pięciu porcjach dziennie (śniadanie, obiad, kolacja i dwie przekąski).